یادداشت:

جایی برای جوان‌ها نیست

جوان‌ها کجای صحنه جا دارند؟ این سوال مهمی است، جوانان کجای صحنه موسیقی جا دارند؟ همه خیلی سریع پاسخ خواهند داد که گروه‌های موسیقی پاپ اغلب جوان هستند. در گروه‌های موسیقی ایرانی هم اصولا خواننده‌ها و نوازنده‌ها را جوانان تشکیل داده‌اند. در ارکسترها هم اغلب نوازنده‌ها جوانند و خلاصه روی صحنه موسیقی فرصت حضور و ابراز وجود دارند. کاملا حق با شماست. اما همین جوان‌ها توانایی دیگری هم دارند که طی این سال‌ها اغلب نادیده گرفته شده است. رهبری ارکستر موضوع مهمی است که باید از همین حالا ـ که البته دیر هم شده ـ به فکرش بود و برای آینده این موضوع برنامه‌ریزی کرد.

کد خبر: ۱۱۶۱۲۳۵

ما جوانان موفقی در عرصه رهبری ارکسترها داریم که پیش از این هم در فرصت‌های محدودی که در اختیارشان قرار گرفته، خودشان را نشان داده‌اند و توانسته‌‌اند روی صحنه بدرخشند. هر چند در مواردی هم رسانه‌ها بسیار سر و صدا کردند و آب را گل‌آلود، اما در نهایت آنها روی صحنه نشان دادند چه توانایی‌هایی دارند و می‌توانند چه قدم‌های بزرگی را بردارند.

سهراب کاشف، مهدی وجدانی، آرش گوران و چند نام دیگر همگی از چهره‌های مستعد و با دانشی هستند که می‌توانند لااقل به عنوان رهبر مهمان، سکاندار ارکسترهای کشورمان شوند. می‌شود لابه‌لای رهبری پیشکسوتان فضایی هم برای جوان‌ها باز کرد و صحنه را فقط در اختیار پیرترها قرار نداد. هر چند آنها تجربه و اعتبار دارند، اما جوان‌ترها هم باید همین جا با همین معدود ارکسترهای حرفه‌ای که داریم از همین حالا رهبری ارکستر را روی صحنه تمرین کنند و برای سال‌های آینده به رهبرانی زبده و حرفه‌ای تبدیل شوند.

هر چند حرمت بزرگ‌ترها و تواضع در برابر تجربه آنها همواره بر همه ما واجب است، اما دلیلی ندارد این اتفاقات ما را به فضای امروز برساند که می‌شود گفت در عرصه رهبری ارکستر تقریبا جایی برای جوان‌ها نیست و اجراها میان افراد پیشکسوت این عرصه دست به دست می‌شود و این چوب رهبری و صحنه به دست جوان‌ترها نمی‌رسد.

کاش این بزرگان خود پیشقدم می‌شدند و بعضی اجراهایی را که به آنها پیشنهاد می‌شود به چهره‌های جوان و مستعد این عرصه می‌سپردند و خود هم کنار آنها می‌ایستادند تا هم تجربه‌هایشان به نسل‌های بعدی منتقل شود و هم ارکسترها جان بگیرند.