یادداشت:

تنهایی محصول شهرنشینی

آپارتمان‌نشینی، روابط بین انسان‌ها را از حالت سنتی و محلی خود خارج کرده است. در شهرهای کنونی خانواده‌هایی با رسوم و اعتقادات متفاوت در یک آپارتمان جمع‌شان جمع است که شاید ماه به ماه از یکدیگر خبر نداشته باشند و شاید هم در سال یک‌بار با هم چشم در چشم شوند. زندگی اجتماعی انسان به دلایل مختلفی دچار آسیب شده است، دلایلی که طی سال‌ها اثرشان را گذاشته‌اند.

کد خبر: ۱۱۵۸۴۱۰

در دوره کشاورزی بسیاری از افراد بر حسب شرایط محیط زندگی دور هم جمع بودند. افرادی با شرایط زندگی و رسومات یکدست. اما رفته رفته در عصر صنعت تغییراتی در جغرافیای انسانی به وجود آمد. ساخت و سازها و کارخانه‌هایی ایجاد شد که راه بسیاری از افراد را از محلات و قبایل مختلف به مجموعه‌های جدید و شهرنشینی باز کرد.

به این ترتیب شهرنشینی باب شد، اما در این شهرنشینی نه‌تنها خبری از توجه به فرهنگ و رسم نبود، بلکه آغازی شد برای تخریب زندگی اجتماعی .

هنگامی که قوم‌های نا‌همگن با تفاوت‌های بسیار با یکدیگر همسایه می‌شوند، رغبتشان به برقراری ارتباطات اجتماعی با هم کاهش پیدا می‌کند و زمانی هم که ارتباطات اجتماعی برقرار نباشد، افراد در ارتباطات کلی خود دچار استرس و نگرانی می‌شوند.

استرس در شهر شلوغی مانند تهران سبب شده اشخاص حتی طولانی‌مدت نیز با یکدیگر سر و کاری نداشته باشند، در حالی که در عصر کشاورزی اگر یک فرد به کوچک‌ترین مشکلی در خانواده بر‌می‌خورد یک روستا پشت و پناهش بود. اما امروزه افرادی که به یاری نیاز دارند درگیر جامعه‌ای آشفته و بی‌انگیزه می‌شوند. در صورتی که در قدیم شکل‌گیری محلات و روستاها خود نوعی انگیزه ارتباط و دوستی محسوب می‌شد و همه برای یکدیگر نوعی پشتوانه بودند.

با نگاهی به آمار طلاق هم به یکی دیگر از عوارض آپارتمان‌نشینی پی می‌بریم. در عصر کشاورزی افراد در یک محل با یکدیگر بزرگ می‌شدند. رفتار‌ها و خورد و خوراک‌ها و شخصیت‌هایی شبیه به هم داشتند و هنگامی که با یکدیگر ازدواج می‌کردند بندرت دچار تنش و اختلاف بودند و کمتر به جدایی و طلاق فکر می‌کردند. به هر حال توسعه روابط انساندوستانه و کاهش آسیب بین روابط انسانی نیازمند تدابیر ویژه‌ای است.