آدم فضایی‌های خوشبخت

افرادی که با دیدن هرباره‌شان بیشتر در صندلی فرو می‌رویم و مدام به خود نهیب می‌زنیم که چرا من نباید اینچنین باشم!؟ چشم‌هایمان بسته می‌شود به روی آدم زمینی‌هایی که دور و برمان زندگی می‌کنند و دل می‌بندیم به تصویر بی‌نقص آدم‌های تماما خوشبختی که گویی از فضا آمده‌اند.

این‌که چرا ما به سلاح اعتماد و عزت نفس برای رویارویی با چنین بمباران‌های تبلیغاتی مواجه نیستیم بماند، اما دست کم اگر بدانیم که چرا این تصاویر پرزرق و برق روانه چشمانمان می‌شوند نیمی از مسیر را طی کرده‌ایم.

ساختن دنیایی رویایی مقابل دیدگان مخاطب و ساختن فضایی زیبا برای او در جهت اقناع و ترغیبش در خرید و مصرف کالا و خدمات تبلیغ شده نخستین هدف هر مبلغ است. در روزگاری هستیم که نمی‌توان دنیای بی‌رسانه را تصور کرد. رسانه‌ای که در کوچک‌ترین مسائل هم تبدیل به مرجع تصمیم‌گیری شده است.

برایمان چارچوب زیبایی تعریف می‌کند و ناخودآگاه با تکرار و تکرار ما را به سویی می‌برد که برای رسیدن به استاندارد تعریف شده از سوی آن، تن به مصرفی خاص بدهیم. همین فرمول ساده سال‌هاست مکرر استفاده می‌شود و جواب می‌گیرد.

بازنمایی بدن در رسانه‌ها، گرفتار کلیشه‌هایی است که آن را با اقتصاد و سرمایه پیوند می‌زند و همان‌طور که گفته شد آنچه نقش موثری در مصرف یعنی موتور محرک این چرخه و فرهنگ آن دارد،‌ رسانه است؛ رسانه‌ای که بنا به محتوای تعریف شده‌اش غالبا بدن،‌ این موضوع اقتصادی، فرهنگی را به گونه‌ای بازنمایی می‌کند که در جهت خواسته‌هایش باشد.

خواسته‌هایی که غالبا اقتصادی و البته تحت تاثیر ایدئولوژی آن رسانه است.

این رسانه‌ها هستند که با نمایش پسندیده‌ای از زیبایی و تعیین مختصات آن مخاطب را درگیر کرده و او را برای رسیدن به زیبایی آرمانی تعریف شده از سوی خود به سمت مصرف کالاهای تبلیغ شده که یکی از اصلی‌ترین منابع درآمدشان است، می‌کشانند.

کلیشه غالبی که رسانه برای بدن و بویژه زیبایی تعریف می‌کند، بیش از هر تصویر دیگری و واضح‌تر در آگهی‌های بازرگانی تلویزیون دیده می‌شود، آگهی‌هایی که به مرحمت برد تلویزیون و تحرک تصویر در آن
موثرترند.

نوشین مجلسی

رسانه