تلویزیون، حیاط خلوت سینما نیست

نیمی از این افراد با نگاهی کهنه تلویزیون را چندان جدی نمی‌گیرند و آن را حیاط خلوت سینما می‌دانند؛ این دسته همان کسانی هستند که در میان گفت‌وگوهایشان اغلب به تلویزیون و سیاست‌هایش خرده می‌گیرند اما پایش بیفتد در انبوه برنامه‌های گفت‌وگو محور سیما به عنوان مهمان حضور دارند یا در صورت مطرح شدن پیشنهادی،‌ برای ساخت مجموعه تلویزیونی پشت دوربین می‌روند، کسانی که پس از اتمام کار و انتقاد رسانه‌ها و منتقدان از سطح کیفی آثارشان، به راحتی سریال‌سازی را منبع درآمد خود عنوان می‌کنند! عده‌ای دیگر نیز چندان با تفاوت‌های قاب سینما و تلویزیون آشنا نیستند و راه و چاه در دست گرفتن نبض مخاطبان سیما را نمی‌شناسند و از این رو سریال‌هایشان همسنگ فیلم‌های سینمایی‌شان از آب درنمی‌آید و به همین خاطر تفاوت محسوسی در درجه کیفی کار آنان در سینما و سیما دیده می‌شود. تفاوتی که برخی از کارگردان‌ها، آن را حاصل محدودیت‌های بیشتر تلویزیون نسبت به سینما عنوان می‌کنند، اما واقعیت این است که این شاید گوشه‌ای از واقعیت باشد اما تمام آن نیست زیرا می‌توان در این آثار نقصانی را دید که کاملا بی‌ارتباط با محدودیت‌ها است.

نوشین مجلسی - رسانه