فضای آرام فرهنگ و هنر

حالا اما حجم انتقادات بسیار کمتر شده است. لااقل هر روز شاهد انتشار نقدها به عملکرد مسئولان نیستیم و شرایط به ظاهر از آرامش بیشتری برخوردار است، اما آیا این همه ماجراست؟ آیا هنرمندان و مسئولان با هم به توافقی رسیده‌اند و حاشیه‌ها کمتر شده‌اند؟ واقعیت این است که می‌توان به این سوال از دو جهت پاسخ داد. حضور بخش خصوصی در عرصه هنر تا حدی انتقادات را کم کرده است، چرا که هنرمندان می‌توانند امکانات لازم را تا حدی از این طریق تهیه کنند و به سالن‌ها و... دسترسی داشته و حتی برخی مسائل مالی کارهایشان را با حضور اسپانسرها فراهم کنند. در این صورت توقعشان از بخش دولتی کمتر شده و حواشی کمتری هم ایجاد می‌شود.

از جهت دیگری هم می‌توان به موضوع نگاه کرده و خبرهای حوزه‌های مختلف مرتبط با فرهنگ و هنر را هم بررسی کرد. اگر مخاطب مداوم این خبرها باشید یا شغلتان با آنها مرتبط باشد، بخوبی می‌بینید خبرگزاری‌ها هم در انتشار اخبار مرتبط مانند چند سال قبل دستشان پر نیست و گویی نوعی سکوت حکمفرما شده است. سکوتی که گاه این سوال را پیش می‌آورد که آیا فعالیت‌ها کم شده‌اند و هنرمندان مانند گذشته انگیزه کار یا حتی گلایه کردن را ندارند یا شکل اطلاع رسانی‌ها تغییر کرده است.

مثلا اطلاع‌رسانی در فضای مجازی و اهمیت آن برای هنرمندان جای ارتباطشان با رسانه‌ها را گرفته است و این فضای نسبتا ساکت را ایجاد کرده است؟ شاید هم مناسبات اقتصادی عرصه فرهنگ و هنر که اغلب اوقات دخلش با خرجش جور در نیامده، این سکوت را رقم زده است. هر چه باشد، نمی‌توان از این گذشت که فضای اطلاع‌رسانی فرهنگ و هنر در رسانه‌ها نسبت به قبل خیلی سوت و کور شده است و نسبت به گذشته خبرهای چندان جذابی منتشر نمی‌شود یا هنرمندان خسته شده‌اند و حوصله انتقاد کردن را ندارند! هر چه باشد باید امیدوار بود به این‌که همه چیز خوب است و سکـــــــوت هم نشانـــــــــــه‌ای از رضایت...

امید رحمانی