دلخوشی ها و دلتنگی های دانشجویی

یکی دیگر از دلخوشی های دانشجویی ، دانشگاهی است که فرد در آن تحصیل می کند. ابتدا نوع دانشگاه یعنی سراسری ، آزاد، روزانه ، شبانه ، پیام نور، غیر انتفاعی و... محل مناقشه قرار می گیرد. دانشجویان دولتی همواره خود را شایسته تر از دیگران می دانند و در این میان دانشجویان روزانه نسبت به شبانه ها احساس برتری می کنند، پس از این نوبت به دانشگاه و شهر محل تحصیل می رسد. دانشجویان مستقر در تهران خود را بالاتر از دانشجویان مثلا علامه طباطبایی می دانند، همچنین رشته تحصیلی به عنوان یکی از مهمترین عوامل رقابت بویژه در ترم اول تبدیل می شود، به فرض دانشجویان پزشکی یک سر و گردن خود را بالاتر از بقیه می بینند یا مثلا در علوم انسانی دانشجویان حقوق چنین حسی دارند. در شب نشینی های خوابگاه ، بازار رقابت های رشته ای داغ است و هر کس امتیازات و برتری های رشته خود را به رخ دیگران می کشد، دامنه این کشمکش ها گاهی تا تیپ و قیافه استادها و همکلاسی ها و شکل دانشکده و مسائل دیگر نیز کشیده می شود. دلخوشی هایی که بویژه پس از فارغ التحصیلی و در فراز و نشیب کاریابی به بهانه طنز و پوزخند خود دانشجو تبدیل می شود و این که به واقع دلشان به چه چیزهایی خوش بود. وقتی در جامعه ای همواره این ظواهر و روبناها، معیار و ملاک قضاوت قرار می گیرد دلخوشی های دانشجویان این قشر نخبه و ممتاز نیز از این ظواهر فراتر نمی رود.

دل خوش ،سیری چند؛

جالب است به جای این که مطالعه و تحقیق بیشتر معیار ارزشیابی قرار گیرد، شب امتحانی بودن و یک شبه درس را پاس کردن ارزشمند می شود. آنهایی که تجربه دانشگاه و خوابگاه را پشت سر گذاشته اند، می دانند که پس از گذراندن 2 تا 3 ترم دانشجو به قول سهراب سپهری همواره می پرسد دل خوش سیری چند؛ زمانی همه ذوق و شوقها و احساس شیرین دانشجو بودن رو به زوال می گذارد و واقعیت های تلخ تحصیل و شغل و آینده از پشت پرده های غفلت خارج می شود، دیگر آن بهانه های ساده خوشبختی حتی لحظه ای مایه دلخوشی دلی قرار نمی گیرد. ناگفته نماند دلتنگی های دانشجویی هم کم نیست. دوری از شهر و دیار و خانواده و دشواری های زندگی جدید، بهانه های همیشگی برای دلتنگی های دانشجویان است بویژه دختران که هرازچندگاهی چشمانشان قرمز می شود و دلهای نازکشان به درد می آید، غروب های جمعه و روزهای تعطیل در خوابگاه دلگیرتر از جاهای دیگر است. سختی های زندگی در خوابگاه از یک طرف و دوری از خانواده از سوی دیگر بهانه این همه دلتنگی است. بیماری و مریضی در غربت و بی پولی دوره دانشجویی نیز همواره بر ساحت تراژدیک این دوران حاکم است.

اتفاقات تلخ

اما زندگی در خوابگاه دشواری های همزیستی را نیز به دنبال دارد. درگیری و دعوا و کشمکش های هم اتاقی ها یکی از اتفاقات تلخ دانشجویی است. آثار سوئ این حوادث گاهی تا سالهای سال بر زندگی دانشجو سایه می اندازد و همواره او را آزار می دهد و اما یکی از دلتنگی های قدرتمند و اثرگذار در این دوران قصه عشق و عاشقی دانشجویان است.
شرایط سنی و صنفی به این بحث دامن می زند و کم تجربگی و جوان بودن بر قصه پرغصه عاشقی در دوران دانشجویی می افزاید. این دلخوشی ها و دلتنگی ها و اثرپذیری عاشقانه گاهی آن چنان عظیم و قدرتمند است که سرنوشت علمی و عملی و زندگی اجتماعی و فردی افراد را تحت الشعاع خود قرار می دهد، چه بسا دانشجویانی که به دلیل شکست در این واقعه ، ترک تحصیل کرده اند و چه بسا افراد دیگری که به این بهانه ، قله های ترقی علمی را طی نموده اند. به هر حال دوران دانشجویی تجربه کوتاهی از همه زندگی است و با همه تلخی ها و خوشی هایش یکی از بهترین دوران عمر آدمی است. دلخوشی ها و دلتنگی هایی که در فضای غیررسمی دانشگاه ، آنچه که زیست دانشجویی نامیده می شود تبلور دارد و در طول زندگی همچون یک مانیفست خاطرات بر جهان آدمی حاکم است. دلخوشی ها و دلتنگی هایی که همیشه دوستشان داریم.

ادبیات دانشجویی یکی از ساحتهای مهم وجودی برای ابراز پرستیژ دانشجویی ، زبان است. جنس زبان و نوع ادبیات که دانشجویان استفاده می کنند متفاوت و کمی به چاشنی مفاهیم علمی و اصطلاحات فرنگی آمیخته می شود و گاه از فهم عامه خارج می گردد. زبان دانشجویی زبان فاخری است که البته گاهی بیش از آن که بر آمده از ساحت علمی و دانشگاهی باشد، نمایشی از پرستیژ دانشجویی است. در فرهنگ عامه نیز گاهی به دلیل نفهمیدن حرف طرف مقابل می گویند دیپلم به پایین صحبت کن یا لیسانس به پایین حرف بزن. زبان دانشجویی زبان دیپلم به بالاست که گاهی با مدرک دکتری هم قابل فهم نیست.

سید رضا صائمی