حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
هشتگ
#مرگ_رنگ #محمدابراهیم_جعفری
محمدابراهیم جعفری، از نقاشان مدرنیست ایرانی که سادگی تغزلی آثارش، مخاطب را به رهایی از عالم بیرون و ادراک فضایی درونی میخواند دیروز در 78 سالگی چشم از جهان فروبست. نوگرایی این نقاش، نه حاصل تجربیات سالهای اخیر که از آثار خلق شده توسط او در جوانی هویدا بود.
نقاشی را مثل شعر میدانست و شعرهایش نیز همچون تابلوی نقاشی سرشار از تصویر بود؛ تصویرهایی که جهان او از کودکی تا همین سالهای پربار کهنسالی را نشان میدهد. تعریفش از مدرنیسم هم جالب توجه است، تعریفی درست مثل آثارش ساده و قابل فهم و در عین حال تازه و خلاقانه: «نوگرایی یعنی تو از هر چیز سادهای خوشت بیاید و اصلا هم فکر نکنی اشتباه میکنی.» حضور فعال ابراهیم جعفری در عرصههای آموزش و ارائه آثار باعث تاثیر آرا و اندیشههای او در نقاشی ایران شده است. این حضور وقتی مهمتر جلوه میکند که او را با هنرمندانی مقایسه کنیم که در گوشه نشینی خویش به کار هنری میپردازند. همین است که سهم بسیار بزرگی از تاثیر ابراهیم جعفری را روی نقاشی امروز ایران باید جست وجو کرد. محمدابراهیم جعفری متولد1319 در شهر بروجرد بود. او از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد و به عنوان موسس کانون آموزش اصول هنرهای تجسمی شناخته میشد. این مدرس و کارشناس هنرهای تجسمی علاوه بر فعالیت در این حوزه، از دوران جوانی به سرودن اشعار مشغول بوده است و در جامعه هنری او را به عنوان نقاش و شاعری برجسته میشناسند.
گفت و گو
