هفتایی‌های دوست داشتنی

بیشتر مردم به این امید، شنونده و بیننده یک برنامه طنز می‌شوند که برای لحظاتی تلخی‌ها و شکست‌های زندگی‌شان را از یاد ببرند و چه بسا خودشان هم سعی کنند دقایقی از زندگی‌شان را به شوخی با هم سن و سال هایشان بگذرانند. برنامه طنز «هفت‌شنبه» هم با این محوریت در دهه 80 روی آنتن رادیو جوان می‌رفت که بساط شوخی و طنز را با شنوندگان فراهم کند. بازیگران این برنامه همیشه با هم ابتدای برنامه به دخترها و پسرهای ایرانی سلام می‌کردند و همین سلام گروهی، یعنی من در این برنامه معنا ندارد و همه، ما هستند.

این برنامه، مجری و گوینده نداشت. شاید ابتدا برخی گمان می‌کردند نبود حضور مجری باعث می‌شود شنونده دچار سردرگمی شود، اما فریبرز گلبن، تهیه‌کننده قدیمی برنامه این کار را تعمدی انجام داده بود تا هفت‌شنبه که روزهای جمعه از ساعت 9 تا 11 روی موج رادیو جوان بود، گامی برای رسیدن به موقعیت‌های نمایشی در برنامه‌های طنز صبحگاهی باشد.

هفت‌شنبه، نمونه بی بدیل از نمایش‌های رادیویی بود که مخاطب را جذب می‌کرد و نبود مجری نه تنها لطمه‌ای به کار نزده بود، بلکه هفتایی‌ها هر جا که لازم بود با لحن و احساس واقعی حرف‌های جدی می‌زدند. هفت‌شنبه‌ای‌ها یا به قول خودشان هفتایی‌ها، هفت جوان سر زنده و بانشاط بودند. فرزاد حسنی در کنار بازی، کارگردانی را به عهده داشت. او «دونه درشت و هشنگ» هفت‌شنبه بود. افشین حسین‌خانی، راوی یا همان افسونگر و شبنم مقدمی، خاله اقدس ماجرا بود. امید زنده‌دلان «بچه زنده»، الهام زرتاختی «واویلا»، مریم جولینی«گلابتون» و محمودرضا قدیریان «آلن» این برنامه بودند. در واقع هفتایی‌ها با اجرای گروهی در کنار موقعیت‌های کوتاه نمایشی، بدعتی را در برنامه‌های رادیویی پایه‌ریزی کردند، چون هرکدام از این بازیگران به جای چند تیپ و شخصیت حرف می‌زدند. از دیگر حسن‌های برنامه، متن بسیار خوب آن بود که ابوالقاسم صادقی نویسندگی آن را به‌عهده داشت.

می توان گفت هفت‌شنبه یک طنز هدف‌دار اجتماعی و از نوع صدای جوانی بود. این برنامه با مرور طنزآمیز روزهای هفته آغاز می‌شد. عوامل این برنامه تلاش می‌کردند با گفتار طنزآمیزشان نبض شنوندگان را در دستشان نگه دارند. دسته گل هفتایی‌ها در آخرین بخش برنامه بود. در این قسمت، نامه‌های شنوندگان که با استفاده از تیپ‌های گوناگون هفتایی‌ها در قالب دیالوگ‌های طنز نوشته شده بود، خوانده می‌شد. با تمام شدن دسته گل هفتایی‌ها، هفت‌شنبه به آخرین دقایق خود می‌رسید و هفت بازیگر به صورت جمعی خداحافظی می‌کردند و بعد هم دست می‌زدند و همین خداحافظی گروهی هم رنگ و لعاب ویژه‌ای به این برنامه رادیویی داده بود که صبح‌های جمعه، شنونده را با نشاط می‌کرد.