دخالت در چرخه زندگی یا مدیریت آن؟

اما این‌که این مصداق‌ها در کشورمان اعمال شود چون در کانادا نتیجه بخش بوده درست نیست‌، چراکه شرایط طبیعی، الگوی بارش و عرصه‌های طبیعی باقیمانده در این کشورها بسیار متفاوت‌تر از شرایط ایران است.

درواقع تغذیه دستی حیات‌وحش فرمولی ثابت برای همه جهان ندارد و نسخه‌ای که در کشورهای پیشرفته اجرا می‌شود، قابل اجرا در ایران نیست. ‌کشوری مثل کانادا چند برابر ایران مساحت دارد، در حالی که جمعیتش حدود 36میلیون نفر است. به شکلی که تمام این کشور به نوعی طبیعت است؛ در حالی که شرایط در ایران خیلی متفاوت است. به عنوان مثال در پاییز گذشته هر هفته یک یا دو گزارش منتشر می‌شد از خرس‌هایی که به محدوده زندگی مردم وارد شده‌اند. گوشتخوارانی که در پاییز به شکل طبیعی بیشتر به دنبال غذا هستند برای این که باید خودشان را آماده و چربی ذخیره کنند ‌.

علاوه بر این درباره پرنده‌های مهاجر باید یادآور شد به گواه آمار سازمان حفاظت محیط‌زیست 80 درصد تالاب‌های کشور شرایط خوبی ندارند و‌ 20 درصد باقیمانده هم هر کدام حدود 20 تا 80 درصد تخریب شده‌اند؛ بنابراین در چنین شرایطی نمی‌توان مانند کشورهایی که زیستگاه‌هایشان سالم است ‌درباره خوراک‌دهی به حیات‌وحش تصمیم گرفت‌.

ایران میزبان کنوانسیون رامسر بوده است. با وجود این، هنوز درک درستی از انواع تالاب‌هایی که براساس طبقه‌بندی کنوانسیون رامسر معرفی شده‌اند در کشور وجود ندارد.

در چنین شرایطی خیلی‌ها به مناطقی که در آن آب جمع می‌شود، تالاب می‌گویند! این افراد در واقع چیزی از تالاب نمی‌دانند و همین که تعدادی پرنده را در منطقه‌ای آبی می‌بینند، ادعا می‌کنند با تالابی رو به رو هستند که شرایطی ایده‌آل دارد‌.

اما‌ عرصه‌های تالابی مثل هر عرصه طبیعی دیگری، توانی محدود برای فراهم کردن خوراک حیات وحش دارد؛ بنابراین موضوع غذا دادن به پرنده‌ها کاملا قابل دفاع است. حتی درباره پرنده‌های مهاجر، چراکه به واسطه غذادهی در تالاب‌ها نمی‌توان‌ آنها را سیر کرد و با این کار فقط شرایطی ایجاد می‌شود که آنها از گرسنگی تلف نشوند.

این درحالی است که با تغذیه دستی پرندگان مهاجر این شرایط نیز مهیا می‌شود که آنها از مناطق امن‌‌ فراتر نروند .

درواقع به این شکل می‌توان حیات وحش را مدیریت کرد؛ هرچند ‌یکی دیگر از مشکلات حاضر محیط‌زیست این است که برخی کارشناسان همچنان سرشان در کتاب‌های 40 سال پیش است و قصد دارند با شرایط گذشته حیات‌وحش را مدیریت کنند.

گفتنی است کتاب‌هایی که در گذشته نوشته شده اند اشتباه نیستند، اما باید تاکید کرد چنین کتاب‌هایی به روز نیست و برای تصمیم‌گیری درباره شرایط کنونی نمی‌تواند کاربرد زیادی داشته باشد.

به بیان دیگر کره زمین امروز خلق نشده است که تصور شود در حال دخالت در آن هستیم . در واقع باید تلاش‌هایی مانند تغذیه دستی حیات‌وحش را در شرایط کنونی، جبران مافات خطاهایی دانست که انسان در گذشته به محیط‌زیست تحمیل کرده است‌. درواقع امروزه با علمی به نام مدیریت حیات وحش باید شرایط را به توازن رساند.

تغذیه‌ دستی و علوفه‌دهی به پستانداران نیز به همین شکل است، چرا که در حالت طبیعی این حیوانات گدار می‌کرده‌اند و حالا محل گدار آنها تبدیل شده به شهر. در نتیجه برای زنده نگهداشتن جمعیت محدود حیات وحش چاره‌ای نمی‌ماند جز تغذیه دستی آنها‌.