‌بی‌دفاع مثل عابر پیاده

‌این‌که معابر شهری باید کانال عابر پیاده داشته باشد جزو حداقل‌های ایمنی برای شهروندان است، این کانال‌ها یا در تقاطع‌ها باید وجود داشته باشد که عابران در پناه چراغ قرمز بتوانند عرض خیابان را طی کند یا این که از طریق زیرگذر و روگذر این شرایط برایشان فراهم شود. در این بین مدیران شهری باید توجه کنند فاصله پل‌های هوایی هم باید به اندازه‌ای باشد که عابران پیاده مجبور به عبور از عرض خیابان نشوند.

آموزش فرهنگ ترافیک نیز در کشورمان ضعیف است به همین خاطر از نبود آموزش می‌توان به عنوان دلیل دیگر مرگ و میر بالای عابران پیاده بر اثر تصادف نام‌برد، بیشتر عابران با قوانین و مقررات آشنایی ندارند و بسیاری حتی قوانین و شیوه عبور از عرض خیابان را نمی‌دانند، اما بدیهی است عابران در مناطقی که پیاده‌رو ندارد مجبور به تردد در خیابان هستند. این در حالی است که به‌دلیل نبود نظارت،‌ پیاده‌روها ‌در تصرف مغازه‌داران یا دستفروشان است یا مالکانی بی‌انضباط خودروهای خود را در پیاده روها پارک کرده‌اند. البته‌ مسدود شدن پیاده‌روها به‌دلیل ریختن نخاله‌های ساختمانی نیز این روزها به امری عادی بدل شده است.

بنابراین برای کاهش آمار تلفات عابران پیاده بر اثر سوانح ترافیکی باید ابتدا این موانع برطرف شود.

در این بین وقتی بحث اجبار از طریق اجرای ضوابطی برای عابران پیش می‌آید باید به نکاتی اشاره کرد؛ به‌عنوان مثال در بسیاری از محل‌ها با وجود پل هوایی عابران از عرض خیابان‌ها عبور می‌کنند. این نشان می‌دهد ضوابط قوی که برای عابران‌ الزام‌آور باشد وجود ندارد.

به سهم مدیریت شهری نیز باید اشاره کرد، چون به عهده مدیریت شهری است که پیاده‌روهای وسیع با مبلمان زیبا ایجاد‌ کند تا برای شهروندان استفاده از پیاده‌روها جذابیت داشته باشد، اما اکنون در بسیاری از پیاده‌روهای کشور امکان تردد نیست چه برسد به این‌که این معابر جذابیت نیز داشته باشد. به همین خاطر باید گفت کاهش تلفات عابران پیاده بر اثر تصادفات در گرو فرهنگ‌سازی، اجرای قوانین و مقررات و مدیریت مناسب شهری است.

هادی هاشمی

رئیس پلیس پیشین راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ