بفهمیم که به هم وابسته‌ایم

حتی گاه پیش آمده که پس از اشغال کردن فضای خالی، احساس رضایت و پیروزی (!) نیز در چهره‌اش پدیدار شده است. از این‌گونه مثال‌ها در سبک رانندگی ایرانی فراوان است. مثال‌هایی که شاید خودخواهی و مبارزه‌جویی ما را برساند.

انگار که بخواهیم خشم و ناراحتی از گرفتاری‌های روزمره را که کم هم نیست با پدال گاز و چرخاندن فرمان روی سایر خودروها پیاده کنیم.

دوستان عزیز! اما بدانید ادامه این خودخواهی، به بیشتر قفل شدن خیابان‌ها و معطل شدن هرچه بیشتر همه ما در ترافیک منجر می‌شود. تا وقتی درک نکنیم که هرگونه رفتار ما در رانندگی روی سایر خودروهای در حال حرکت در خیابان اثر می‌گذارد و سرانجام نتیجه‌اش بر سر خودمان آوار می‌شود، ترافیک خیابان‌ها روان و آرام نخواهد بود. من جلوی شما می‌پیچم و شما مسیری را که نباید، اشغال می‌کنی. فلانی هم به فلانی راه نمی‌دهد و بهمانی هم در خیابانی که جا نیست، به هر قیمت که شده می‌خواهد راه بگیرد تا فقط چند خودرو جلوتر برود و باز بایستد! شخص دیگری هم دوبله پارک کرده و عابری هم بی‌توجه به سبز بودن چراغ عبور خودروها، با سر تکان دادن به نشانه عذرخواهی! حرکت همه خودروها را کند می‌کند تا خودش را به آن سوی خیابان برساند.

اما عزیزان من! بدانید که خودخواهی در رفتارهای اجتماعی و از جمله رانندگی مانند فواره‌ای است که بالا می‌رود و عاقبت با فشاری دو چندان بر سر و روی خودمان فرومی‌ریزد. این همان مثال تف سربالاست! شاید با یک خودخواهی از مسیری عبور کنی اما ترافیکی که ایجاد کرده‌ای و ایجاد کرده‌ام و ایجاد کرده‌ایم، خیابان‌هایمان را این‌گونه کرده که همه‌مان زجر ترافیک را به جان می‌خریم.

بهمن موسوی - روزنامه نگار