لاوه‌لاوه ثبت ملی شد

«عبدالمالک شنبه‌زاده» در گفت‌وگو با ایسنا، گفت: لاوه‌لاوه در اول شهریور 96 و به شماره 1439 در فهرست آثار ملی ناملموس و به صورت منطقه‌ای برای استان‌های لرستان، ایلام، کرمانشاه و همدان به ثبت رسیده است.

وی افزود: زبان لَکی زبان طوایف لک ایران و از زبان‌های ایرانی شاخه شمال غربی رایج در مناطق غرب ایران است. ساختار اصلی دستوری و افعال لکی «همانند دیگر لهجه‌های کردی» در زمره زبان‌های شمال غربی ایرانی قرار می‌گیرد. زبان لکی شبیه کردی بوده و از لری متفاوت است. این مقام مسئول تصریح کرد: حوزه گسترش گویش لکی بخش بیرانوند یا هرو در شرق لرستان با ایل بزرگ بیرانوند، شهرستان سلسله یا الشتر در شمال شرقی، شهرستان دلفان یا نورآباد لرستان در شمال غربی، شهرستان‌های سیروان و چرداول، هلیلان وزردلان وبیجنوند وداجیوند دره شهر و شهرستان آبدانان در استان ایلام، حوزه ماهیدشت درکرمانشاه و جنوب استان همدان و بخش‌هایی دیگر از طوایف لک در کردستان عراق، کرکوک و خانقین سکونت دارند.

شنبه‌زاده در تشریح لالایی گفت: لالایی از جمله آوازهایی است که چون نگینی بر تارک ادبیات شفاهی می‌درخشد. زمانی که کودک تنها مجذوب چهره و رفتار و حرکات مادر می‌شود، بی‌آن که درکی درست از گفتار مادر داشته باشد، مادر با تغییر تن صدا و چهره و گاه حرکات وجدآور و بوسیدن، کودک خود را وادار به آرامش و متوجه خود می‌کند و در گفتار خود، تمام عناصر طبیعی و ملموس را به کار می‌برد و از طبیعت، زیبایی، دلاوری و گاه آرزوهای خود می‌گوید.

او اضافه کرد: لالایی در زبان لکی لاوه لاوه نامیده می‌شود. لالایی شامل جملات و سخنانی در مورد اظهار محبت مادر نسبت به کودک و امید و آرزوهایی است که مادر برای جگرگوشه دلبندش آواز می‌کند. معمولا اشعار لالایی ده هجایی است. لالایی از دیرباز تاکنون در میان لکستان وجود داشته و توسط زنان برای کودکان خردسال خوانده می‌شود.

مدیرکل میراث فرهنگی ایلام ادامه داد: در لالایی مادران و خواهران اشعاری عاطفی و حماسی را با چند ریتم و مقام موسیقیایی برای کودکان می‌خوانند. سرایندگان لالایی گمنام هستند و این اشعار، سینه به سینه از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته است. این اشعار مملو از مایه‌های عاطفی و حماسی بوده و نیز با مضمون‌های امید بخش همراه است.