وقتی هیچ‌کس با هیچ‌کس سخن نمی‌گوید

باور دارم که حرف نزدن و سکوت بدترین درد و مشکل خانواده امروزی ماست، خانواده‌ای که فرزندی که در آن رشد می‌کند با خلأهای فراوان و مشکلات جدی روبه‌رو خواهد شد.

بزرگ‌ترین ضربه را در جریان طلاق عاطفی ،فرزندان آن خانواده متحمل می‌شوند، خانواده همان سقف بالای سر بچه‌هاست که در زیر آن احساس امنیت کرده، ‌رشد می‌کنند و برای پذیرش نقش‌های موفق آموزش می‌بینند، این سقف را نباید دودی، کثیف و آلوده‌اش کنیم.

بدانیم در برابر فرزندانمان مسئولیت داشته و‌ وظیفه داریم به آنها بیاموزیم زمانی که زندگی‌شان را با کسی شریک می‌شوند، عشق بورزند، تشکیل خانواده یعنی رسیدن به تکامل، نه این که ما نقصی دیگر ایجاد کنیم.

متاسفانه امروزه در بسیاری از خانواده‌ها بخصوص در کلانشهرها ما این نوع از زندگی که تعبیرش طلاق عاطفی است را مشاهده می‌کنیم، این که می‌گویم طلاق عاطفی برای خودش تعریف دارد، یعنی طلاقی که هر کدام از طرفین به این نتیجه می‌رسند بنا به مصالحی زندگی‌شان را ادامه دهند، اما به موازات آن زندگی دیگری را پی بگیرند که یکی از نمودهای آن را می‌توان در شبکه‌های اجتماعی و ارتباطات نادرست مشاهده کرد.

نمی‌خواهم فناوری و استفاده از آن را نهی کنم، اما واقعیت این است که متاسفانه یکی از ابزارهای ایجاد شکاف، ‌بی‌اعتمادی و کدر شدن سقف زیبای خانواده همین روابط سوء‌تفاهم‌برانگیز در فضای مجازی است که گاه تا مرز فروپاشی خانواده هم پیش می‌رود. چاره کار هم قطعا آموزش است، آموزشی که باید از سنین نوجوانی آغاز شود، نه پس از آن که خانواده تشکیل شد. امیدوارم هم ما اهالی فرهنگ و هنر در آثار و تولیدات خودمان و هم مسئولان آموزش و پرورش نسبت به آگاهی‌بخشی به جامعه در این زمینه فعال‌تر عمل کنند.

پوران درخشنده - فیلمساز اجتماعی