ردای سمندریان بر دوش کیست؟

حتی اگر از همه این‌ نام‌ها، یعنی گوهر خیراندیش، رضا کیانیان، احمد آقالو، پرویز پورحسینی، گلاب آدینه، مهدی هاشمی، سعید پورصمیمی، امین تارخ، مهران مدیری، شهاب حسینی، پارسا پیروزفر، حمید فرخ‌نژاد و ایرج راد که تنها بخشی از شاگردانش بوده‌اند می‌گذشتم و تنها به یک نام، عزت‌الله انتظامی اکتفا می‌کردم، کافی بود تا حق بدهید او را آموزگارِ همه بضاعت سینما و تئاتر ایران خطاب کنیم. اعضای همین فهرست بلندبالا، مدام در گفت‌وگوهای مطبوعاتی مختلف، با افتخار می‌گویند روزی پای درس حمید سمندریان نشسته‌اند. تا مدت‌ها بین جوان‌ترها هم، کلاسی بود برای خودش این‌که بتوانی به آن کلاس‌ها، دژ صعب‌العبورِ آنها که صحنه را جدی نگرفته‌اند، راه پیدا کنی، روزی سینه سپر کنی و بگویی شاگرد سمندریان بوده‌ای. حالا هنوز هم حکایت، حکایت ماست. یعنی حکایت آقای سمندریان است؛ مشقی که سینما و تئاتر ایران از روی دست حمید سمندریان نوشته است، هر روز و هنوز بر پرده سینماها و صحنه‌های نمایش خط می‌خورد و اغلب هم بی‌غلط‌های املایی نمره می‌گیرد و رستگار می‌شود.