بازگشت نگاه سنتی به تیم ملی

آخرین بار حدود 8 سال پیش بود که نزدیک به 30 درصد از تیم ملی را بازیکنان استقلال و پیروزی تشکیل می دادند.

کد خبر: ۱۰۳۷۳۸

اشاره به بازیهای آسیایی بانکوک در زمان مربیگری منصور پورحیدری است. هر چه عقب تر می رویم ، ردپای این نگاه سنتی را بیشتر احساس می کنیم . در مرحله مقدماتی جام جهانی 98 و همین طور بازیهای جام ملتهای آسیا در امارات که محمد مایلی کهن سرمربی تیم ملی بود ، بازیکنان سرخابی در تیم ملی نیمی از فهرست تیم را اشغال کرده بودند و کمی عقب تر از آن در مرحله مقدماتی جام جهانی 94 و بازیهای آسیایی پکن در سال 90 که تیم ملی از سوی علی پروین هدایت می شد ، آمار حضور بازیکنان استقلال و پیروزی از مرز 75 درصد هم تجاوز می کرد. این نگاه سنتی که همیشه باعث آزار تیمهای شهرستانی و حتی برخی تیم های تهرانی بود ، در زمان حضور بلازویچ و برانکو سنگینی خود را از روی فهرست تیم ملی برداشت تا به موجب آن ، فوتبال کشور از حالت دوقطبی بودن بیرون آید. قهرمانی سپاهان و فولاد خوزستان در لیگ برتر و حضور بازیکنان مطرحی چون میرزاپور ، نویدکیا ، مبعلی ، رضایی ، کعبی ، تیموریان و... در تیم ملی نتیجه همین نگاه جدید مربیان خارجی تیم ملی بود. نگاهی که دیگر دوقطبی نبود و پهنه بیشتری از استعدادهای ناب فوتبال کشور را در برمی گرفت اما با حضور امیرقلعه نویی شاید باز هم آن نگاه سنتی تقویت شود اولین نشانه های این فرضیه را می توان در فهرست جدید تیم ملی پیدا کرد. آنجا که 8 بازیکن از استقلال و 5 بازیکن از پیروزی به تیم ملی دعوت می شوند تا این 2 قطب سنتی باز هم بیشترین ملی پوشان را در ترکیب خود داشته باشند. نشانه دوم هم در اولین تمرین تیم ملی بروز کرد. بازیکنان تیم ملی صبح دوشنبه برای اولین بار با پیراهن آبی تمرین کردند و چند ساعت بعد هم در تمرین بعدازظهر برای این که حرف و حدیثی نباشد ، تیم ملی این بار با پیراهن قرمز وارد زمین چمن کمپ تیمهای ملی شد. این نگاه سنتی در تمام مربیانی که در یکی از 2 تیم استقلال و پیروزی مربیگری کرده و بعد به تیم ملی آمده اند وجود داشته و امروز هم نمی توان منکر آن شد. حالا 30 درصد تیم ملی سرخابی است ، همانطور که پیراهن تمرینی این تیم یا قرمز است یا آبی البته اگر این نگاه سنتی این بار به همین موارد ختم شود ، ایرادی ندارد اما اگر فراتر از این باشد ، شاید همچون گذشته در ترکیب اصلی تیم ملی و شکل تعویض ها هم اثرگذار باشد اثری که به شهادت تاریخ قطعا مثبت نخواهد بود.