بازگشت ژیمناستیک به دوران طلایی

آغاز حرکت این اتفاق خوب هم از دهه 70 بود؛‌ زمانی که برخی مدیران دولتی وارد فضای ورزش ژیمناستیک شدند و از ظرفیت‌ها و توانمندی‌هایی که در ژیمناستیک بود، بخوبی استفاده کردند. این ظرفیت‌ها و توانمندی‌ها به جایی رسید که در میان ژیمناست‌ها خودباوری را ایجاد کرد. در بازی‌های آسیایی 1998 تایلند با نیت ثبت حرکت جدید ژیمناستیک به این رقابت‌ها گام گذاشتیم. به نقل از مجله ژیمناستیک رادیو ورزش، ماهان واژنگ و ژیمناست‌هایی که در آن دوره در تیم ملی بودند، در پی اجرایی کردن این تصمیم بودند، هر چند این اتفاق رخ نداد، اما زمینه‌ساز توجه به ژیمناستیک ایران شد و در ادامه مسیر موفق به ثبت حرکتی در ژیمناستیک شدیم.

توجه به این ورزش بعد از آغاز یک حرکت بسرعت فروکش کرد و امروز فدراسیون ژیمناستیک با مشکلات مختلفی دست به گریبان است. شاید یکی از استراتژی‌هایی که در آن دوره اجرایی شد،‌این بود که ما در یک دوره ویترین مشخصی از ژیمناستیک را درست کرده بودیم و بخشی از موفقیت امروز، نتیجه کارهای همان سال‌هاست. مدیران قبلی با برنامه‌ریزی دقیقی که داشتند، توانستند این موفقیت را رقم بزنند در شرایطی که امروز بی‌ثباتی در مدیریت فدراسیون، یکی از دردسرهای بزرگ این ورزش شده است و همگان منتظر برگزاری انتخابات فدراسیون برای تعیین رئیس هستند.

بازبینی نتایج به دست آمده در ژیمناستیک هنری با 11 سال حضور ایران در بازی‌های قهرمانی آسیا از سال 2006 تا 2017 این موضوع را بدرستی ثابت می‌کند که ژیمناستیک جزو رشته‌های دیربازده است و برنامه‌ریزی پایه‌ای طولانی‌مدتی می‌طلبد. از آنجایی که کشورهای پیشرو در ژیمناستیک توانسته‌اند، هشت تا 12 سال ژیمناستیک خود را در سایه موفقیت‌های بین‌المللی و توسعه داخلی بر مبنای ارزش‌های ایجاد شده متحول کنند؛ این تحلیل در این بازه زمانی صورت گرفته است.