چرا پذیرش؛

پس از گذشت نزدیک به 18 سال از پایان جنگ و سرنگونی رژیم صدام این پرسش مطرح است که چرا ایران با قطعنامه 598 موافقت کرد؛

کد خبر: ۱۰۲۷۴۰

در حقیقت قطعنامه مزبور سال 1987 یعنی یک سال پیش از پایان جنگ به تصویب شورای امنیت سازمان ملل رسیده بود، اما اعضای این شورا تلاش داشتند متن آن را به گونه ای تنظیم کنند که بعد به سود رژیم عراق تفسیر شود.
جمهوری اسلامی از آغاز جنگ تحمیلی با آگاهی از همسویی غرب و امریکا و شوروی با رژیم صدام ، راهبردهای متعددی برای مقابله با حمله ارتش عراق طرح ریزی کرد. راهبرد جنگی ایران از سال 1980 یعنی پس از حمله سراسری عراق به ایران بر 3 محور استوار بود: توقف پیشروی دشمن به سوی مرزهای ایران ، اجرای عملیات چریکی و رزم شبانه به واسطه تجهیزات نظامی ارتش عراق و اخراج دشمن و تعقیب وی تا گرفتن غرامت جنگی که پس از آن ایران از طریق انجام عملیات گسترده بخشی از شهرهای مرزی عراق را از جمله شهر راهبردی فاو آزاد کردند. در این زمان بود که امریکا و شوروی سابق و نیز برخی کشورهای عربی و غرب برای جلوگیری از سرنگونی صدام کمکهای گسترده مالی تسلیحاتی و تبلیغاتی در اختیار وی قرار دادند ؛ همچنین در جریان دیدار دونالد رامسفلد، وزیر دفاع کنونی امریکا با صدام که سال 1984صورت گرفت ، امریکا به رژیم عراق اجازه داد از سلاحهای شیمیایی برای جلوگیری از پیشروی نیروهای ایران استفاده کند. به موازات آن غرب و امریکا سلاحهای شیمیایی و اطلاعات نظامی لازم را در اختیار ارتش صدام قرار می دادند تا موازنه جنگ به سود جمهوری اسلامی تغییر نکند.
با این حال شکستهای پی درپی ارتش عراق موجب شد امریکا به طور مستقیم وارد جنگ شود. امریکا سال 1988 ضمن سرنگونی یک فروند هواپیمای مسافربری ایرانی در آبهای خلیج فارس که منجر به شهادت 290 تن شد، حملات خود را متوجه اسکله های نفتی ایران کرد. جمهوری اسلامی ایران که هیچ گاه با قبول آتش بس مشروط مخالفتی نداشت ، تلاش کرد از طریق تحرکات سیاسی اعضای شورای امنیت را به تعدیل بندهای قطعنامه 598 مجبور کند و در این خصوص نیز به موفقیت هایی دست یافت.
سرانجام با توجه به تغییراتی که روی این قطعنامه انجام شد و تامین بخشی از نظرات ایران ، جمهوری اسلامی ایران از طریق پذیرش قطعنامه مزبور با برقراری آتش بس موافقت کرد. پیروزی ایران در به دست آوردن نتیجه مطلوب از بند 6قطعنامه که از مهمترین بخشهای قطعنامه است و معرفی عراق به عنوان متجاوز، برای تاریخ ما بسیار افتخارآفرین بود.