روش جدید ساخت استخوان

محققان دانشگاه استنفورد دریافته اند که با تغییر شکل یک پروتئین تنظیمی می توانند جرم توده استخوانی بدن موشها را افزایش دهند.

کد خبر: ۱۰۱۸۰۹

افزایش فعالیت پروتئین NFATC1 سبب افزایش تراکم استخوان در فرد می شود. بنابراین NFATC1 و دیگر پروتئین هایی که فعالیت این پروتئین را تنظیم می کنند نقش مهمی در تهیه داروهایی برای درمان پوکی استخوان خواهند داشت.
در طول زندگی در ستون مهره ، استخوان مدام ساخته و شکسته می شود. سلولهایی که بافتهای استخوانی را به منظور ایجاد کانالهای استخوانی جذب می کنند ، سلولهای استخوان شکن نامیده می شوند که همواره سبب کاهش جرم توده استخوانی در بدن می شوند. این در حالی است که سلولهای استخوان ساز با ایجاد بافت استخوانی ، فضای از دست رفته را پر می کنند.
در شرایطی طبیعی فعالیت این دو سلول در حالت توازن قرار دارد و در صورتی که در طول دوره زندگی شرایط زیستی و فیزیولوژیکی بدن فرد مطلوب باشد جرم توده استخوانی بدن همواره ثابت می ماند و در صورت بر هم خوردن این تعادل و افزایش انهدام بافت استخوانی فرد به پوکی استخوان مبتلا می شود که احتمال بروز خطر شکستگی در استخوان ها را افزایش می دهد.
مطالعات انجام شده نشان می دهد در افرادی که داروی سیکلوسپورین مصرف می کنند، جرم توده استخوانی بدن کاهش می یابد. این دارو هنگام جراحی پیوند اعضا مصرف می شود و سیستم ایمنی بدن را متوقف می کند. در آن دسته از سلولهای استخوان سازی که فعالیت NFATC افزایش یافته است ، سطح پروتئین تحریک کننده که نشان دهنده افزایش فعالیت یک عضو تحت تاثیر یک ماده شیمیایی است ، افزایش می یابد که در نتیجه سبب افزایش توسعه سلولهای استخوان شکن می شود. سلولهای استخوان ساز، عوامل شیمیایی را تولید کرده که منشائ تشکیل سلولهای استخوان شکن را تقویت می کنند، بنابراین با افزایش تعداد سلولهای استخوان ساز، تعداد سلولهای استخوان شکن نیز افزایش می یابد که توازن این دو ملکول در شرایط طبیعی را تایید می کند.
در موشهای جهش یافته ، برهم خوردن توازن میان این دو سلول در حالی که تعداد سلولهای استخوان شکن نیز افزایش می یابد، جرم توده استخوانی بیشتر خواهد شد. محققان در حال حاضر می کوشند بدون ایجاد تاثیرات جانبی ناخواسته در افراد مبتلا به پوکی استخوان ، با استفاده از ملکولهای کوچک ، فعالیت پروتئین NFATC را تا حد لازم برای استخوان سازی افزایش دهند. آنها بر این باورند که اگر تنها 10درصد از پروتئین های موجود را به حالت فعال درآورند، می توانند شرایط تشکیل سلولهای استخوان ساز را تسهیل و بافت استخوانی قوی تری را جایگزین کنند.