سینماگران به تلویزیون می‌آیند

به گفته منتقدان قاب کوچک، حضور چنین هنرمندانی در جمع برنامه‌سازان تلویزیونی، بازده کاری قاب نقره‌ای را بالاتر برده و باعث خلق برنامه‌ها و مجموعه‌های باارزشی می‌شود. در حقیقت، فیلمسازان سرشناسی همچون اسکات با ورود به جمع هنرمندان تلویزیونی، از تجربه‌های غنی سینمایی خود در مجموعه‌های تلویزیونی استفاده می‌کنند. این کار باعث می‌شود تا مجموعه‌های جذاب‌تر و قابل‌ قبول‌تر خلق شده و تماشاگران تلویزیونی به تماشای کارهایی سطح بالا و با‌کیفیت بنشینند. ریدلی اسکات در کارنامه هنری خود، تعدادی از بهترین فیلم‌های سینمایی تاریخ سینما را دارد. ابتدای دهه 80 میلادی «بیگانه» او غوغایی در بین دوستداران سینما به پا کرد. منتقدان سینمایی در آن زمان گفتند اسکات با این فیلم ژانر علمی ـ‌ تخیلی را وارد مرحله تازه‌ای از حیات خود کرد. سال‌ها بعد و در سال 2000، اتفاق مشابهی با «گلادیاتور» افتاد. این درام پرتنش که موفق به دریافت چند جایزه اسکار هم شد، جان تازه‌ای به ژانر فیلم‌های تاریخی داد. مدت‌ها بود که صنعت سینما تولید درام‌های تاریخی را با آن لوکیشن‌های سنتی و سیاهی لشکرهای بی‌شمار فراموش کرده بود، اما گلادیاتور به یاد تماشاگران معاصر انداخت که زمانی فیلم‌های تاریخی، انبوه تماشاگران علاقه‌مند را به داخل سالن‌های تاریک سینما می‌کشاند.

ریدلی اسکات با ورود به دنیای مجموعه‌سازی تلویزیونی، نوع تازه‌ای از کار هنری را تجربه می‌کند. او می‌گوید: «همیشه تلاشم این بوده که در کارهایم تنوع داشته باشم. همکاری با رسانه تلویزیون را هم در این رابطه باید در مورد بحث و تحلیل قرار داد. من زمانی که یک کار هنری می‌کنم، قبل از هر چیز نگاهم به بیننده است. همیشه به دنبال آن هستم برای کاری که تهیه و کارگردانی می‌کنم، بیشترین مخاطب را داشته باشم. از این منظر، تلویزیون مکان بسیار مناسبی است. سینما هیچ‌وقت نتوانسته آن تعداد تماشاچی را که تلویزیون دارد، جذب خود کند. تعداد تماشاگران تلویزیونی اصلا قابل مقایسه با تعداد تماشاگران سینما نیست. البته این موضوع نه مشکل سینما، که در طبیعت تلویزیون است. شما در هر خانه‌ای می‌توانید یک دستگاه تلویزیون پیدا کنید، دستگاهی که اغلب اوقات روشن است. حالا ممکن است کسی برنامه‌های آن را تماشا نکند (که می‌کند)، اما تلویزیون برای خودش روشن است و اهالی خانه، گاهی نگاهی به آن می‌اندازند.