24 سال پیش وقتی پا به این دنیا گذاشت، خیلیها گفتند او نمیتواند آینده خوبی داشته باشد، خیلیها معلولیتش را میدیدند و زیر گوش هم از ناتوانیاش پچ پچ میکردند، میگفتند بدون دو دست و یک پا چگونه میخواهد زندگی کند، اما او در کنار پذیرفتن معلولیتش میدان زندگی را ترک نکرد، گوشهنشین نشد جنگید و جنگید تا توانست با پنجههای نامرئی اما طلایی خود خوشبختی را روی بوم زندگی به تصویر بکشد.