انقلاب سرخ تارتار 

انتخاب تارتار در ابتدای فصل با استقبال چندانی از سوی هواداران پرسپولیس مواجه نشد؛ انتخابی که برای بسیاری از طرفداران، به‌خصوص آنهایی که انتظار یک مربی با تفکرات تهاجمی‌تر را داشتند، یادآور فوتبال محتاطانه تیم‌های قبلی تارتار بود، اما حالا، تنها شش هفته بعد، شرایط کاملا متفاوت شده است؛ آن‌قدر متفاوت که می‌توان از «ظهور یک تارتار جدید» در فوتبال ایران صحبت کرد. 
تارتار برای رسیدن به نیمکت پرسپولیس نزدیک به دو دهه انتظار کشید. او سال‌ها در تیم‌های مختلف لیگ برتر کار کرد، تجربه اندوخت، شکست خورد، موفق شد و بار‌ها در قامت مربی‌ای شناخته شد که می‌تواند تیمی منظم و سختکوش بسازد. با این حال، هیچ‌وقت فرصت هدایت پرسپولیس را به‌دست نیاورده بود. سرانجام وقتی مذاکرات باشگاه با اوسمار ویرا به نتیجه نرسید، قرعه به نام تارتار افتاد، اما این انتخاب، برخلاف آنچه خودش احتمالا انتظار داشت، با موجی از انتقاد همراه شد. 
بخشی از این واکنش‌ها به تصویری مربوط می‌شد که از تارتار در ذهن هواداران ساخته شده بود. سرمربی‌ای که تیم‌هایش معمولا با ساختاری منظم، دفاعی و محتاطانه شناخته می‌شدند و اولویت‌شان کم‌اشتباه‌بودن و امتیاز‌گرفتن بود. هوادار پرسپولیس، اما چیزی متفاوت می‌خواست؛ تیمی که از همان دقیقه اول حریف را تحت فشار بگذارد، مالک بازی باشد و فوتبال تهاجمی ارائه کند. حتی بسیاری از هواداران، پیش از آغاز فصل خود را برای تماشای یک پرسپولیس تدافعی آماده کرده بودند، اما تارتار ظاهرا تصمیم گرفته بود گذشته را پشت‌سر بگذارد. 
 وقتی تارتار قواعد خودش را تغییر داد
شاید مهم‌ترین اتفاق شش‌هفته نخست لیگ نه تعداد برد‌های پرسپولیس باشد و نه رتبه این تیم در جدول؛ اتفاق بزرگ‌تر، تغییری است که در ذهنیت و استراتژی سرمربی سرخ‌پوشان رخ داده است. 
تارتار خیلی زود فهمید که پرسپولیس با تیم‌هایی که پیش‌تر هدایت کرده، تفاوت دارد. اینجا گرفتن یک امتیاز با فوتبال بسته، لزوما موفقیت محسوب نمی‌شود. هوادار از تیمش برد می‌خواهد، اما حتی فراتر از آن، انتظار دارد پرسپولیس بازی را در اختیار داشته باشد و برای گل زدن تلاش کند. نتیجه این تغییر نگاه را می‌توان در آمار دید. 
پرسپولیس در شش‌هفته ابتدایی لیگ ۲۶ موفق شده ۱۲ گل به‌ثمر برساند؛ یعنی به‌طور میانگین دو گل در هر مسابقه. اتفاقی که شاید بیش از هر‌چیزی تصویر قدیمی تارتار را به چالش می‌کشد. تیمی که قرار بود با مربی‌ای تدافعی وارد فصل شود، حالا هجومی‌ترین تیم لیگ از نظر تعداد گل زده و تنها تیمی محسوب می‌شود که در این مقطع از فصل به رکورد دو‌رقمی در گلزنی رسیده است. 
این آمار تصادفی هم به نظر نمی‌رسد. تارتار در طول مسابقات بار‌ها ترکیب‌ها و زوج‌های مختلفی را در خط حمله امتحان کرد و نشان داده که قصد ندارد خودش را به یک نسخه ثابت محدود کند. پرسپولیس در نیمه‌های مختلف مسابقات چهره‌های متفاوتی به‌خود گرفته و همین انعطاف می‌تواند در ادامه فصل به یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت تیم تبدیل شود. 
 بهترین شروع یک عمر مربیگری
نتایج پرسپولیس، تصویر جدید تارتار را کامل‌تر می‌کند. سرخ‌پوشان از شش بازی ابتدایی چهار برد، یک تساوی و یک شکست به دست‌آورده‌اند و با ۱۳ امتیاز از ۱۸ امتیاز ممکن در رتبه دوم جدول قرار دارند. تنها شکست آنها برابر تراکتور رقم خورد؛ دیداری که اشتباه فردی دانیال ایری در سرنوشت مسابقه نقش مهمی داشت. جدا از آن مسابقه، پرسپولیس شروعی داشته که برای تارتار یک رکورد شخصی محسوب می‌شود. 
او در تمام سال‌های حضورش در لیگ برتر، هیچ‌گاه در شش بازی ابتدایی یک فصل چنین آماری ثبت نکرده بود. بهترین شروع قبلی تارتار به روز‌های حضورش روی نیمکت راه‌آهن در لیگ دهم بازمی‌گشت؛ جایی که تیم او از شش مسابقه نخست ۱۳ امتیاز گرفت، اما با هشت گل زده و چهار گل خورده. 
این‌بار، اما همان ۱۳ امتیاز با یک تفاوت مهم به‌دست آمده است: پرسپولیس تفاضل گل +۹ دارد. یعنی تارتار نه‌تنها توانسته به‌اندازه بهترین شروع دوران مربیگری‌اش امتیاز جمع کند، بلکه تیمی ساخته که از نظر قدرت هجومی نیز شرایط متفاوتی دارد. به‌بیان ساده‌تر، تارتار در پرسپولیس بهترین شروع دوران مربیگری‌اش را تجربه می‌کند؛ آن هم دقیقا در تیمی که بسیاری انتظار داشتند باعث شود او بیش از همیشه تحت فشار باشد. 
 هنوز برای قضاوت زود است
البته شش هفته برای قهرمانی زود است و ۱۲ گل نمی‌تواند به تنهایی تضمین‌کننده موفقیت در پایان فصل باشد. پرسپولیس در ادامه با مسابقات سخت‌تر، فشار بیشتر، مصدومیت‌ها، افت احتمالی بازیکنان و رقابت فشرده در صدر جدول مواجه خواهد شد. اتفاقا چالش اصلی تارتار از همین‌جا آغاز می‌شود: آیا می‌تواند همین پرسپولیس تهاجمی را تا پایان فصل حفظ کند؟
سابقه مربیگری او نشان می‌دهد شروع خوب لزوما به معنای پایان خوب نیست. خودش بهترین نمونه را در همان راه‌آهن لیگ دهم تجربه کرده؛ تیمی که با ۱۳ امتیاز از شش مسابقه آغاز کرد، اما در ادامه آن روند را حفظ نکرد. 
این بار، اما شرایط متفاوت است. تارتار نه در یک تیم میانه جدولی، بلکه روی نیمکت پرسپولیس نشسته؛ تیمی که هر مسابقه‌اش زیر ذره‌بین میلیون‌ها هوادار است و نتیجه نگرفتن در چند هفته می‌تواند تمام فضای مثبت ایجادشده را دوباره تغییر دهد. 
با این‌حال، تا اینجا داستان کاملا به‌سود تارتار پیش رفته است. مردی که روزی انتخابش با اعتراض مواجه شد، حالا با بهترین شروع دوران مربیگری‌اش روبه‌روست. مردی که سال‌ها به فوتبال محتاطانه شناخته می‌شد، سرمربی هجومی‌ترین تیم لیگ شده و مربی‌ای که نزدیک به ۲۰ سال برای رسیدن به نیمکت پرسپولیس انتظار کشید، حالا در نخستین فرصت تاریخی‌اش بهتر از هر زمان دیگری آغاز کرده است. 
شاید هنوز خیلی زود باشد که از «تارتار قهرمان» حرف بزنیم، اما یک‌چیز دیگر قابل انکار نیست؛ پرسپولیس، تارتار را تغییر داده و تارتار هم پرسپولیس را. حالا باید دید این تغییر دوطرفه تا کجا ادامه خواهد داشت و آیا بهترین شروع دوران مربیگری تارتار، سرانجام به بهترین فصل زندگی فوتبالی او تبدیل می‌شود یا نه.