در زمین عربستان بازی نکنیم

قصه خطی ماجرا را همه می‌دانیم، درپی مسائل پیش آمده بین دو کشور، فدراسیون فوتبال و باشگاه‌های عربستانی از قابلیت تبلیغاتی فوتبال نهایت استفاده را بردند و اعلام کردند که به دلیل مشکلات امنیتی در ایران بازی نمی‌کنند. بعد از روز اول تقریبا هیچ روزی نبود که این قصه را باد نکنند، یک روز می‌گویند بازی در زمین بی‌طرف باشد، یک روز می‌گویند داورها هم نمی‌آیند، خلاصه آن‌که همواره به خاکستر فوت می‌کنند تا آتش شاید داغ بماند.

در مقابل این همه جنجال خبری، آنچه از مسئولان فدراسیون فوتبال می‌بینیم، دفاع است. آنها همه توان خود را به کار گرفته‌اند که در مقابل این هجمه دامنه‌دار و پیاپی، ثابت کنند که ادعای عربستانی‌ها راهی به واقعیت ندارد و ایران برای برگزاری مسابقات جهانی مکان امنی محسوب می‌شود، حتی مثال‌های خوبی هم زده می‌شود که ایران همان جایی است که کشورهای دیگری چون افغانستان و عراق بازی‌های ملی خود را در این کشور برگزار می‌کنند. راستش اینها برای دفاع کردن خیلی خوب است و شاید هم داریم خوب دفاع می‌کنیم اما یک نکته کوچک وجود دارد، آیا در بزنگاه کنونی، دفاع کردن، استراتژی مناسبی است؟

برگزیدن سیستم دفاعی در این مقطع می‌تواند تیم حریف را جری کند که بردامنه حملات خود بیفزاید و بیشتر از بعد تبلیغاتی فوتبال استفاده کند، شاید بهترین راه‌حل این باشد که ما تغییر سیستم داده و حمله را در دستور کار قرار بدهیم؛ یک حمله توام با منطق ... ما نیازی نداریم که ثابت کنیم ایران امن است، چون در همه هجمه سعودی‌ها، یک نشان، سند و هیچ مصداقی برای ناامنی وجود ندارد و آنها پای بساطی نشسته‌اند که بساطی نیست. این همه تیم ورزشی در این سال‌ها بدون کمترین مشکل آمده‌اند و رفته‌اند. امن بودن ایران یک اصل بدیهی است که نیاز به اثبات ندارد اما در مقابل طبق همه قوانین فیفا و کمیته جهانی المپیک، آغشته کردن ورزش با سیاست یک خطای نابخشودنی است که حتی می‌تواند به تعلیق یک فدراسیون منتهی شود. عربستانی‌ها و کشورهای تابعه این روزها به واضح‌ترین شکل ممکن سیاسی دارند بازی می‌کنند و این خودش می‌تواند منطق ادعای ما باشد برای حمله به همه جوسازی‌ها و شیطنت‌ها... اکنون وقت حمله است، ما نباید در زمین عربستان بازی کنیم .

افشین خماند

دبیرگروه ورزش