استاد پرورش

ششم دی سالروز درگذشت استاد علی‌اکبر پرورش است. سال‌های زیادی از نزدیک با او کار کرده‌ام. توانمندی‌‌های او در موضوعات ایدئولوژیک، قرآنی، اخلاقی و سیاسی همراه با شیرین زبانی و لهجه غلیظ و زیبای اصفهانی از او چهره‌ای متفاوت ساخته بود. مسئولیت‌های متعددی در جمهوری اسلامی داشت، ولی همواره هویت معلمی خود را حفظ می‌کرد و از هر فرصتی برای تاثیرگذاری و هدایت مردم بهره می‌برد. جزو معدود نمایندگان و مسئولانی بود که به زادگاه خود برگشت و تا آخر عمر همان‌جا ماند.روحش شاد!

پی‌نوشت: اوایل انقلاب و در اوج تحلیل‌های مارکسیستی از اسلام، سخنرانی دقیقی از او شنیدم که خیلی به دردم خورد. در این سخنرانی او به آیه «نعم العبد، انه اواب» اشاره کرد که در سوره مبارکه «ص» دوبار تکرار شده است. یک بار در مورد حضرت سلیمان‌(ع) و در ادامه درباره حضرت ایوب (ع) (‌آیات 30 و 44). او توضیح می‌‌داد که این دو پیامبر مورد آزمایش‌های الهی در دو نقطه متفاوت از برخورداری‌های مادی و مقام و موقعیت‌های حکومتی قرار گرفتند و هر دو از این آزمایش‌های متفاوت، سربلند بیرون آمدند و خداوند با این آیه از هر دو به یک نحو تجلیل کرد.