اول امکانات بعد محدودیت

یکی از مشکلات اساسی تهران بی شک ترافیک این شهر است که آسیبهای فراوانی از جمله آلودگی هوا ، تنشهای روانی و... برای مردم در پی داشته و در حال حاضر به تهدیدی جدی تبدیل شده است.

کد خبر: ۸۴۲۲۹

یکی از راههایی که برای کاهش ترافیک و به تبع آن کاهش آلودگی هوا پیشنهاد شده ، کاهش تردد خودروهاست . اجرای طرح تردد زوج و فرد خودروها که از سوی شورای شهر تهران پیشنهاد شد و به تصویب رسید ، تنها برای شرایط بحرانی و اضطراری مطرح شده بود. به گمان ما ، مردم در شرایط بحرانی همه محدودیت ها را تحمل می کنند اما اگر این محدودیت ها (تردد زوج و فرد) در صورت عادی اعمال شود ، واکنش مردم را به دنبال خواهد داشت . از سوی دیگر ، اجرای تردد زوج و فرد فقط در محدوده جدید اضطرار است و در طرح ترافیک همچنان خودروها با آرم طرح ترافیک ، خودروهای نظامی ، دولتی و... وارد طرح و محدوده می شوند و این قانون شامل همه نمی شود. به این ترتیب اجرای این طرح تنها مردم را محدود می کند و اصلا دولت که حجمی از خودروها حتی گازوئیل سوز را در اختیار دارد ، تحت فشار قرار نمی گیرد. این مساله نشان می دهد افراد ، دستگاه ها و نهادهایی که پیش از آلودگی هوا از امتیازاتی برخوردار بوده و داخل محدوده طرح ترافیک تردد می کردند ، در شرایط بحرانی و اضطرار آلودگی هوا نیز همچنان از آن امتیاز بهره مند بوده و با تردد در این محدوده ها موجب افزایش آلودگی می شوند. محدودیت برای مردم پذیرفتنی نیست و اگر قرار است طرح اجرا شود ، باید دولت و مردم با هم شریک باشند. توجه به حمل و نقل عمومی یکی از اساسی ترین راهکارهاست که تاکنون در این باره فقط حرف زده شده و اقدام بزرگ و قابل توجهی صورت نگرفته است . حتی گاهی کارهای انجام شده جواب معکوس داده که این مساله بسیار خطرناک است . به عنوان مثال در بحث حمل و نقل عمومی و بخصوص شرکت اتوبوسرانی هیچ گاه تلاش نشده است که 3 مشکل ساختار سازمانی و مدیریتی ، هزینه بسیار بالا و بسترسازی برای خصوصی سازی و مشارکت عمومی در این سازمان حل شود و به این ترتیب امروز با کمبود اتوبوس و مشکلات معیشتی رانندگان و کارکنان آن روبه رو هستیم . یا در تاکسیرانی ، ما باز هم شاهد همین مساله هستیم ، راننده ، مردم ، سازمان و شورای شهر از تاکسیرانی ناراضی اند و مشکلات همچنان مثل کوه پا بر جا مانده اند. یکی از ریشه های اساسی در این مشکلات آن است که تفکر دولتی همچنان در ذهن مدیران باقی مانده است و می خواهند شرکتهای دولتی حضور داشته باشند ، در حالی که معمولا شرکتهای دولتی و مردم همچنان ناراضی هستند. از سوی دیگر ، به نظر می رسد تعریف ما از حمل و نقل عمومی غلط است . حمل و نقل عمومی همیشه به دنبال یارانه است و میدان رقابت برای بخشهای خصوصی تنگ مانده است . خیابان های شهر هم ظرفیتی دارد و نمی توان بدون خروج هیچ خودرویی همچنان خودرو وارد کرد. به نظر می رسد دولت باید در این مقوله وارد شود و با خروج خودروهای فرسوده به این بحران چند ساله پایان دهد. فراموش نکنیم اگر دولت به حل مشکلات پایتخت اقدام نکند خودش دچار مشکل خواهد شد.