فیلمساز را تنها نگذارید

زخم‌های امروزی جامعه ما بیشتر از همه جوانان را تهدید می‌کند، اعتیاد در بین دختران و پسران زیاد شده و آنها به راحتی و بدون هیچ رودربایستی در مسیر مدرسه، در داخل اتومبیل و اماکن عمومی سیگار می‌کشند و من بارها به‌چشم خودم دانش‌آموزانی را دیده‌ام که در راه مدرسه سیگار را بین خودشان رد‌و بدل می‌کنند. بسیاری از ناهنجاری‌ها و مشکلات از همین‌جا شروع می‌شود. فیلمساز باید با نمایش این بحران‌ها مسئولان و خانواده‌ها را به فکر وادارد.همه ما باید فکر کنیم و به این بیندیشیم که این زخم‌ها با مُسکن‌ درمان نمی‌شود و باید برای پیشروی زخم فکر جدی کرد. سرعت اتفاقات آنقدر زیاد است که نمی‌توان منتظر ماند، باید در لحظه تصمیم گرفت و عمل کرد در غیراین صورت ما از بحران عقب می‌مانیم.

من فیلمساز تلاش می‌کنم بحران‌ها و آسیب‌ها را ببینم، آنها را ریشه‌یابی کنم و در فیلم‌هایم آنها را به تصویر بکشم. اما اگر قرار است به نتیجه برسیم بهتر است جامعه‌شناسان، روان‌شناسان، رفتارشناسان و منتقدان سینما در کنار فیلمساز قرار گیرند و کار او را کامل کنند. واقعیت این است که ما منتقد حرفه‌ای سینما نداریم که فیلم را از جهات مختلف نقد کند. به نظرم وقتی فیلمی با موضوع آسیب‌های اجتماعی، خانوادگی و فردی اکران می‌شود بهتر است رسانه‌‌های مکتوب و رادیو و تلویزیون در کنار فیلم قرار بگیرند و با حضور کارشناسان فیلم را بررسی کنند. این روش باعث می‌شود، پیام‌های فیلم بیشتر و بهتر به مردم برسد و آنها درباره آنچه در فیلم گفته شده، فکر کنند. اما اکنون فیلم نمایش داده می‌شود بدون این‌که درباره آن صحبت شود برای همین است که فیلم‌های ما اثرگذاری زیادی ندارند. در وهله اول خود فیلم باید قوی باشد، موقعیت‌هایی را نشان دهد که مخاطب آنها را تجربه کرده و یا امکان دارد در آینده با چنین موقعیت‌هایی رو‌به‌رو شود. فیلمی موفق است که بیننده را به فکر وادارد و بعد از اتمام فیلم، رسانه‌‌ها و کارشناسان هستند که می‌توانند به تاثیر‌گذاری بیشتر فیلم کمک کنند.

سرعت جهان روز‌به‌روز بیشتر می‌شود. جوانان ما تقریبا خودشان را با این سرعت وفق داده‌اند برای همین است که خیلی زود تغییر می‌کنند. ما نمی‌توانیم بایستیم و منتظر اتفاق یا شیوع بحران باشیم. باید پا به پای جوان‌‌ها حرکت کنیم، کنار آنها باشیم و با پیشگیری بتوانیم آنها را از آسیب‌ها محافظت کنیم. اگر عقب بمانیم اگر به جوانان اعتماد به نفس و خودباوری ندهیم، نه می‌توانیم آنها را متوقف کنیم و نه می‌توانیم کمکشان کنیم. پس بهتر است به همفکری برسیم و برای داشتن دنیایی آرام‌تر و سالم‌تر با یکدیگر تعامل کنیم و یاد بگیریم با گفت‌وگو می‌توان بیشتر مشکلات را حل کرد و جلوی پیشگیری زخم را گرفت.

پوران درخشنده

کارگردان