سکوهای خالی را دریابیم

دیگر بعضی چیزها برایمان تبدیل به عادت شده است، همه می‌دانیم عادت بدی است و اگر سر حرف در هر زمینه باز شود سخنورتر از خود ما کسی پیدا نمی‌شود، اما دریغ از شناخت و درمان واقعی درد. شناخت و درمان که هیچ، هر جا که باید حواسمان جمع باشد و مراقب باشیم به مشکل نخوریم بی‌خیال هستیم و با توجیه‌های آنچنانی خودمان را گول می‌زنیم و تا چشم باز می‌کنیم این خود فریبی‌ها و بی‌توجهی‌ها کار دستمان می‌دهد و کم‌کم مشکل ظاهر شده و به سمت فاجعه‌شدن پیش می‌رود. در این مرحله که تازه کاسه چه کنم، چه کنم دست می‌گیریم. نیازی نیست که مصداق خاص غیر ورزشی بیاوریم؛ کافی است نگاهی به پیرامون خود بیندازیم و کلی از این مشکلات را حس کنیم.

اما اینجا منظورمان ورزش است، همان جایی که به دلیل داشتن بار فرهنگی، قاعدتا کمتر خانواده و فردی باید فرزند و اطرافیانش را از حضور در سالن‌ها ،زمین‌ها و محیط‌های ورزشی منع کند و این همان نقطه‌ای است که بخشی از کار کرد اجتماعی ورزش را نشان می‌دهد و برای همین است که ورزش بار اجتماعی مثبتی دارد. گردهمایی‌های ورزشی نیز در نوع خود چیز بدی نیست که کسی از آن فراری باشد، اما چرا در مسابقات فوتبال در سه، چهار سال اخیر آمار تعداد تماشاگران کم و کمتر می‌شود، مشکل کجاست؟

شهرآورد پایتخت جایی بود که صرف‌نظر از روز برگزاری آن چه در وسط هفته و چه در روزهای تعطیل، ساعت‌ها قبل از آغاز آن سکوهایش به تسخیر تماشاگران درمی‌آمد، چیزی که در شهرآورد 79 خبری از آن نبود.

هر چند به طور موردی ممکن است پرنشدن ورزشگاه برای شهرآورد در گذشته هم پیش آمده باشد، اما از آنهایی که فرهنگ و فرهنگ‌سازی ورد زبانشان است و در هرجا و هر سمتی خود را مدیر فرهنگی می‌دانند تا فوتبالی‌ها، رسانه‌ها و برخی تماشاگران باید توجه داشته باشند که سهمی در کاهش تعداد تماشاگران فوتبال دارند و باید هرچه سریع‌‌تر این وضع بویژه از سوی داعیان فرهنگ‌سازی در ورزش، آسیب‌شناسی شده و درمان فوری برایش تجویز شود.

مشکلات اقتصادی، نبود امکانات خوب برای تماشاگران، فحاشی‌های رایج در ورزشگاه‌ها، برخورد بد و نامناسب برخی برگزارکنندگان، فاش شدن پشت پرده‌های فوتبال و ریخت وپاش‌های چند صد میلیاردی و... همه و همه عواملی هستند که ضروری است به دقت مورد بررسی قرار بگیرند تا مردم بیش از این از حضور در ورزشگاه‌ها فراری نشوند که فراری شدن از ورزشگاه و بی‌علاقه شدن به پدیده اجتماعی و مثبتی به نام ورزش معلوم نیست این شرایط جوان، خانواده و جامعه را به کجا خواهد برد؟

امید توفیقی ‌/‌ گروه ورزش