در چه سنی خوشبخت‌تریم؟

در چه سنی بیشتر احساس خوشبختی می‌کنیم؟ ابتدا و پیش از این‌که به این پرسش پاسخی داده شود، بایستی به تعریف خوشبخت بودن پرداخته شود. روان‌شناسان معتقدند با داشتن سه عامل می‌توان خود را خوشبخت دانست؛ اولین عامل را می‌توان در سلامت و سالم بودن دانست. سالم بودن و عدم ابتلا به هرگونه بیماری می‌تواند اولین عامل خوشبختی محسوب شود.

دومین عامل، رفاه اجتماعی است. رفاه اجتماعی از دلایل مهمی است که احساساتی مانند شادی و خوشحالی را به همراه دارد. سومین عامل نیز امید، اشتیاق و انگیزه به زندگی است. روان‌شناسان معتقدند عمر طولانی و سلامتی ارتباط تنگاتنگی با احساس خوشبختی و خوشحالی دارد؛ زیرا شادی و طراوت روح با سلامت و شادی جسم در ارتباط است. برای مثال، سالمندانی که با امید، به زندگی خود ادامه می‌دهند، دو سال بیشتر از کسانی که بی‌هدف به زندگی خود ادامه می‌دهند، عمر می‌کنند.

خوشبختی را می‌توان در دوره‌ای دانست که شخص از رفاه، احساس شادی و امید به زندگی برخوردار باشد. روان‌شناسان معتقدند سن خوشبختی می‌تواند از دهه سوم زندگی آغاز شود، اما این سن در کشورهای مختلف و به دلیل امکانات متفاوت متغیر است.

مطالعات مختلف نشان داده است که افراد پس از رسیدن به چهل سالگی احساس خوشبختی می‌کنند؛ زیرا از این سن به بعد آنها رفتارهای عاقلانه، فعالیت‌های متفاوت، دوستی‌ها و تجربه‌های بسیاری را کسب کرده‌اند که می‌تواند راهگشای ادامه مسیر زندگی آنها باشد. با وجود این‌که در چهل سالگی، انسان در سراشیبی عمر قرار گرفته و هر روز به مرگ نزدیک‌تر می‌شود، اما برخورداری از رفاه اجتماعی، استراحت و کاهش فعالیت‌های روزمره می‌تواند نقش قابل توجهی در آرامش خاطر، طول عمر و احساس خوشبختی شخص ایفا کند. در این سنین، دیگر از فشارهای اجتماعی، تلاش برای آینده، تحمل استرسی مضاعف خبری نیست و می‌توان زندگی لذت‌بخشی را تجربه کرد.