از فردای فوتبال باید ترسید

خبرها تلخ است و ناامیدکننده، شاید ما بیش از حد خوشبین هستیم که از فوتبالی که رئیس کمیته اخلاق آن از نفوذ خرافه و جادو در لایه‌های آن خبر می‌دهد، انتظار بالندگی و زایندگی داریم. شاید ما هم باید بپذیریم در فوتبالی که جعل کارت معافیت یک اپیدمی فراگیر است، دیگر دل دادن به آینده فوتبال بیش از حد ریشه در پر دیدن لیوان دارد.

تیم امید ایران در بازی‌های آسیایی اینچئون، در یک شکست باورنکردنی با نتیجه‌ای سنگین به ویتنام باخت و بعد با یک تساوی مقابل قرقیزستان، بدون پیروزی یکی از ناکام‌ترین بخش‌های کاروان ورزشی ایران محسوب می‌شد. حالا باخت‌های مدل تازه فوتبال ایران در برابر تیم‌های درجه چندم فوتبال آسیا به تیم جوانان هم رسید و تیم زیر 19 سال ایران هم در یک اتفاق عجیب نتیجه را به‌تایلند واگذار کرد.

این نتایج می‌تواند فردای فوتبال ایران را به کابوس پیوند زند. ما که همواره داعیه داریم فوتبالمان این ظرفیت و توانایی را دارد تا به صحنه‌هایی بزرگ‌تر از سطح قاره فکر کند، حالا به جایی رسیده که کم‌کم باختن به تیم‌های کوچک برایمان عادت می‌شود.

جام جهانی 2014 را با تکیه بر بازیکنانی که خارج از کشور متولد شده‌اند، پشت سر گذاشتیم. اگر وضع تیم‌های پایه‌ در فوتبال ایران همین باشد و این گونه در برابر تیم‌های نه چندان قدرتمند ببازیم، اگر روند بازیکن‌سازی ما همین‌قدر است، آیا برای جام جهانی بعدی هم باید دور بیفتیم و امیدوار باشیم بازیکن ایرانی‌الاصل دیگری درجایی روی نقشه متولد شده باشد؟ نه! این روزها حق داریم از فردای فوتبال بترسیم.

افشین خماند ‌/‌ دبیر گروه ورزش