امان از اشارات نظر

در مورد این بحث کلان با کلمات دهان پرکن، مسائل ساده و بسیار ملموسی به چشم می‌خورد. یکی از مسائل اساسی و ملموس، تضاد سنت و مدرنیته ـ علاوه بر سیاست، نوع ازدواج، لباس پوشیدن، دردسر والدین و... ـ موسیقی است. موسیقی ایرانی همواره نماد سنت و موسیقی غربی نماد مدرنیته خوانده شده است. آدم‌ها دو دسته شده‌اند، یکی آنها که می‌گویند موسیقی غربی آمده تا موسیقی اصیل ایرانی را خراب کند و دیگری آن دسته که می‌گویند موسیقی غربی هوای تازه‌ای است که از قضا نیاز جامعه هم هست. این دعوا تا قبل از این‌که عده‌ای از سرشناس‌ترین موسیقیدان‌های سنتی ایران هوایی مدرن وارد آثار خود کنند و برخی از نوگراترین و خلاق ترین جوانان از موسیقی سنتی به شیوه‌هایی بدیع برای رسوا کردن این تضاد استفاده کنند، هنوز داغ بود، اما با این‌که هنوز کمی وجود دارد اما دیگر آن تندی گذشته را ندارد. حالا می‌توان گفت که در موسیقی ایرانی سنت و مدرنیته کنار هم نشسته اند و یکی دیگری را تکمیل می‌کند. پس مساله تضاد نیست، نوع گفت‌وگو و استفاده خلاق از سنت و مدرنیته در موضوعات مختلف است.

آلبوم اشارات نظر کار میلاد درخشانی از آخرین تجربیات تلفیق موفق موسیقی ایرانی و غربی ـ سنتی و مدرن است. کاری که با قطعه‌هایی متنوع هم ریتمی جوان دارد و هم متانت موسیقی سنتی را داراست، هم اشعاری مدرن با ساختاری سنتی دارد و هم اشعاری کلاسیک نزدیک به روح دوران مدرن. جذابیت هنر در این است که سوالات و مسائل کلان و عمده‌ای چون همین تضاد سنت و مدرنیته را شخصی و فردی و در فضایی خلاق برایش راه‌حل پیدا می‌کند. هنر مساله را از آن عمومیت و فلسفی بودن بیرون می‌آورد و به مساله‌ای درونی و شخصی تبدیل می‌کند. هنرمند می‌خواهد از طریق اثرش خود را پیدا و بیان کند، به همین دلیل راه سومی را پیش پای این دوراهی و تضاد قرار می‌دهد که نوعی گفت‌وگوی خلاق است.

درخشانی برای خواندن از اشعار شاعرانی چون فصیح‌الزمان شیرازی، هوشنگ ابتهاج، کیان پورتراب، فروغ فرخزاد و شفیعی کدکنی استفاده کرده است. صدای آرام و بم او در کنار ملودی‌های برانگیزاننده از سویی قطعه‌های آلبوم اشارات نظر را نرم و متین کرده و از سوی دیگر عاطفی و اثرگذار. برای مثال خود قطعه اشارات نظر که از بهترین کارهای مجموعه آهنگ‌های آلبوم است در کنار کارهایی چون بشنو و تو مرو بسیار نرم و احساسات‌گرایانه است و ملودی شنیدنی و دلچسبی دارد. کارهایی هم، چون آرزو، قفس و تو خداوند منی پرانرژی‌تر هستند.

اشارات نظر در میان کارهای پیش پاافتاده و کمی تکراری تلفیقی، که ناشی از تکرار خود یا دیگری و ساده‌انگاری است، کاری فکر شده‌تر است که شنیدنش خالی از لطف نیست.