آبی مثل خط ونقش وعشق

دیدن این نمایشگاه نه بلیت می خواهد و نه روز خاصی برای آمدن ، فقط کافی است هر وقت که دلت خواست یا عابر این گذر بودی ، سرت را بچسبانی به شیشه کارگاه کاشی سازی که در خیابان دکتر شریعتی است

کد خبر: ۷۱۵۹۲

و بروی به دنیای طرح و نقش و رنگ و اگر کمی همت داشته باشی بهتر است در را باز کنی ، از زیر سر در کاشیکاری کارگاه کاشی سازی خاک نگار بروی داخل و از نزدیک این فضای زیبا را ببینی.
اصلا به خاطر همین است که استاد خاک نگار مقدم ثمره سه نسل کاشی سازی را آورده است بر یکی از خیابان های اصلی شهر تا در تیررس دید مردم باشد. استاد می گوید: رهگذرها که رد می شوند با تعجب نگاه می کنند.
بعضی ها از پشت در می گویند می شود بیاییم تو و من می گویم گذاشته ایم اینجا که بیایید ببینید. روی میز وسط کارگاه ، کاشی های سفید شانه به شانه هم قرار گرفته اند. بوم نقاشی آماده است.
استاد کار با قلم نازکش گل و بته های ریز و درشت را با سرعت و ظرافت می کشد روی آن و یک باغ بی رنگ خلق می شود. حال نوبت رنگهاست ، قرمز، سبز، فیروزه ای و لاجوردی که می نشینند روی این شاخ و برگها و باغ شکفته می شود.
باغی که باید به آتش کوره سپرده شود تا گلستان شود. کاشی ایرانی داستانی چند هزار ساله دارد شاید به قدمت 4هزار سال پیش از میلاد مسیح که اولین سفالینه ها در سیلک کاشان ساخته شدند و پس از آن خودشان را سپردند به دست طرح و نقش و رنگ و لعاب و کاشی شدند.
استاد خاک نگار می گوید اولین یافته ها در حفاری های شوش پیدا شدند. کاشی هایی بارنگ مینا. کاشی هایی که در ابتدا نه برای تزیین ساختمان بلکه به شکل ظروف استفاده می شدند.
کاشی هنوز جزیی از خاطرات بسیاری از ماست. خیلی هایمان هنوز به یاد داریم که در اولین روزهای باسوادی درهفت سالگی ، قابهای کاشی سردرخانه ها لوحه های آموزشی مان بودند، انگار می خواندیمشان و عبور می کردیم.
کاشی هویت سردر خانه های ایرانی بود. «توکلت علی الله »، «حصنی فمن دخل حصنی آمن من عذابی» و.... کاشی ها رمز ورود ما به خانه ها بودند، خود خانه ها بودند. کاشی اول ، کاشی دوم ، کاشی... به محراب و مسجد بدون کاشی فکر نکن.
اسلام ، طرحهای اسلیمی و کاشی ، چنان درهم آمیخته شده اند که انگار باید نوای مکبر حتما از میان شاخ و برگ های نشسته بر کاشیکاری های داخل محراب مساجد عبور کند.
استاد خاک نگار می گوید: ثمره کارهایم کاشیکاری 117محراب و 236مسجد در ایران است. طراحی و اجرای گنبد مسجد هورموی لار گل سرسبد کارهای استاد است و در حال حاضر کتیبه سوره جمعه و هل اتی را برای مسجد یکی از پارکهای تهران انجام می دهند. استاد و همکسوتانش همه تلاششان را برای معرفی این هنر ریشه دار ایرانی به نسل امروز انجام می دهند.
نسلی که نه پلاک خانه اش کاشی است و نه برای سر در خانه اش کتیبه سفارش می دهد. «ما سعی خودمان را می کنیم اما مسوولان هم باید حمایت کنند تا این هنر زنده بماند. هنری که مردم مکزیک ، اسپانیا و مراکش هم با آن آشنا هستند اما هیچ کدام تنوع نقش های ما را ندارند. اما در آن کشورها نمایشگاه های زیادی برای معرفی کارشان برگزار می شود».
کار کاشی پر از طراوت و شادابی است. اما استاد از فیلمهایی که برای معرفی این هنر و حتی دیگر هنرهای ایرانی ساخته شده است دلخور است. «خود من که هنرمندم بعد از دیدن این فیلمها از این کار بیزار می شوم. گوینده آنقدر با لحن محزونی در مورد هنرمند صحبت می کند که انگار هنرمند روی میخ راه رفته است.
این کار عاشقی است ، یک کاری است که باید جوانها به آن علاقه مند شوند و در جریان جذابیت ها و زیبایی های آن قرار بگیرند».
برای ما که عادت کرده ایم کاشی را فقط در پیکره ساختمان های قدیمی و غالبا به عنوان تزیین دیوارها و گنبدها و مناره ها تماشا کنیم. جالب است این بار می بینیم استاد خاک نگار با فکری نو تابلوهای کاشی با نقوش کتیبه ای یا گل بته و نیز میزها و عسلی هایی با رویه کاشی ساخته است.
فکرش را بکنید میز پذیرایی خانه شما با پایه هایی از چوب و رویه ای از کاشی ، چقدر زیبا خواهد شد. کاربردی کردن هنر سنتی و آمیختگی آن با زندگی ایرانی حتما می تواند به نفع همه ما باشد. برای ما که از دیدن زیبایی ها لذت می بریم و برای نقوش کاشی که در حیات ما حضور پیدا می کنند و تازه مان می کنند.
اینجا خیابان شریعتی تهران است. کارگاه کاشی سازی سنتی خاک نگارمقدم. اینجا در کنار مغازه های میوه فروشی و سوپرمارکت و... کسی هست که متاعی دیگر عرضه می کند. کالایی از جنس خط و نقش و عشق. نمایشگاهی دایمی برای این که بیایی و دقایقی در دنیای اسلیمی ها و بند خطایی ها، لچک و ترنج ها و کتیبه ها، زندگی کنی و در فضای فیروزه ای ها، صورتی ها و لاجوردی ها نفس بکشی...
استاد خاک نگار می گوید: «این کار برایم اولش انجام وظیفه بود، به تدریج علاقه مند شدم. الان شیفته این کارم.»