عوض کردن کانال با پتو

داستان‌های زندگی عمو که دخترش در فرانسه درس می‌خواند و پسرش در آلمان و... مرا حسابی جذب می‌کرد، اما خاطره‌ای که برایم در حد سفر به مریخ جذاب بود به تلویزیونی بر‌می‌گشت که عمو خریده بود و زن‌عموی کذایی در تعریفش می‌گفت: تلویزیونی خریده که هر جای خانه که باشی می‌توانی روشن و خاموشش کنی و می‌گفت با چشم خودش دیده که عمو از دستشویی هم توانسته تلویزیون را روشن کند. هر چند که هنوزم باورم نمی‌شود که اولین تلویزیون‌های کنترل‌دار در ایران تا این حد توانمند بوده باشند، اما این خاطره زن‌عمو تا مدت‌ها در ذهنم می‌چرخید و برایم مثل رویا دست‌نیافتنی بود.

2- اواسط دهه 60، مثل اغلب ایرانی‌ها ما هم یک تلویزیون توشیبای 14 اینچ زردرنگ داشتیم، از همان‌ها که برای رسیدن از شبکه یک به شبکه دو که تنها شبکه‌های تلویزیون بودند باید دستگیره مانندی را که حکم قطر کانال‌یاب دایره‌ای شکل را داشت 40 ، 50 درجه‌ای می‌چرخاندی، آن هم با سر و صدایی که حتی در شلوغی خانه هم صدایش به گوش می‌رسید، چه برسد به سکوت شب‌ها.

شب‌ها پدر و مادر زودتر از ما می‌خوابیدند و ما هم بیدار و مشتاق جعبه جادو. حالا تصور کنید برنامه مورد نظرمان در شبکه یک تمام شده بود و باید می‌رفتیم شبکه دو، چند باری حین همین پروسه پدر از خواب بیدار شد و حسابی دعوای‌مان کرد تا این‌که برادرم راه‌حلی پیدا کرد، پتویی روی تلویزیون می‌انداختیم، برادرم از زیر پتو دستش را به کانال‌یاب می‌رساند، خواهرم و من سرفه می‌کردیم و در نهایت به شبکه مورد نظر می‌رسیدیم.

3- حالا نشسته‌ای رو به تلویزیون، نشستن که نه، لم داده‌ای و سه متری هم با تلویزیون فاصله داری، کنترل را با پا از روی میز عسلی می‌کشی جلو تا جایی که بالاخره دستت به آن برسد، حاضر نیستی حتی کمی خودت را خم کنی، حالا که کنترل در دست هستی، شروع می‌کنی به بالا و پایین کردن کانال ها، در عرض چند دقیقه 20 کانال را چرخیده‌ای و هر جا که دوست داشتی، توقفی می‌کنی، صدا را بالا و پایین می‌کنی، از همان‌جا رنگ تصویر را عوض می‌کنی و هر کاری که بشود و بخواهی انجام می‌دهی، حتی می‌توانی هم زمان دو یا چند کانال را با هم رصد کنی. مگه نه؟

مستوره برادران نصیری