رونالدو در سایه ماند

پس از رویارویی اسپانیا ـ هلند و ایتالیا ـ انگلیس، تقابل آلمان و پرتغال سومین دیدار مهم بازی‌های دور اول بود که بازهم به جدال دو تیم مطرح اروپایی اختصاص داشت. جدالی که می‌توانست به جنگی برای صدرنشینی تبدیل شود، اما پرتغال و رونالدویش ناتوان‌تر از آن بودند که برای آلمان همیشه مدعی، حتی کوچک‌ترین خطری داشته باشند. پرتغال خیلی زود از همان ابتدای بازی و مانند آنچه در جام جهانی 2010 رخ داد، زیر سایه آلمان رفت و آن‌قدر آنجا ماند تا به شکلی عصبی ترکش کرد. آلمان مثل همیشه با توپی پر آمد و نشان داد که نام تیم مقابلش بی‌اهمیت‌ترین مساله‌ای است که بازیکنان و مربی‌اش به آن فکر می‌کنند. حتی حضور رونالدو هم نتوانست این ذهنیت را برای آلمانی‌ها تغییر دهد. آنها آمده بودند که ببرند و بردند. رونالدو هم که کبریتی بی‌خطر بود. کسی که همواره منجی تیم ملی کشورش بوده در این بازی فقط تماشاگری بود که به تماشای اتحاد و روحیه شاداب فوتبال آلمان نشسته بود.

رونالدو، جام را به بدترین شکل ممکن شروع کرد. نمی‌توان نادیده گرفت که او و مسی نه‌تنها برای تیم‌های کشورشان می‌جنگند، بلکه برای تقابل خودشان تکاپو دارند. مسی علیه رونالدو یا رونالدو علیه مسی همواره وجود داشته و هنوز هم وجود دارد. شکست 4 بر صفر پرتغال مقابل آلمان تنها شکست پرتغال نبود، بلکه شکست رونالدو مقابل مسی‌ای بود که در بازی اول آرژانتین در برابر بوسنی می‌توان گفت تنها گل تیمش را زد، چراکه گل دیگر، سریع‌ترین گل به خودی تاریخ جام جهانی بود. بنابراین رونالدو جنگ اول را به مسی باخت آن هم به شکلی تلخ و عجیب. شکست پرتغال در مصاف با آلمان دور از ذهن نبود، اما با این شدت و به این شکل قابل تصور نبود. رونالدو همچون بسیاری از هم تیمی‌های مادریدی‌اش در اسپانیا، جام را با شکستی سنگین آغاز کرد تا شادی قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در آنها کمرنگ شود، اما برزیل و روزهای پرفراز و نشیبش همچنان ادامه دارد. اگرچه پرتغال این‌گونه توسط آلمان و با هت‌تریک توماس مولر تحقیر شد، اما دو بازی دیگر برای این تیم و رونالدو باقی مانده است تا بتوانند خاطره خوبی همچون بازی با سوئد را برای هوادارانشان تکرار کنند.