«زمان»؛ طلای بی‌بازگشت

ساده می‌خواهیم بگوییم در روز چقدر از زمان خود را مفید استفاده می‌کنیم؟ آیا اصلا اتلاف وقت داریم یا خیر؟ ما هر روز ایمیل‌های اتفاقی و ناشناس بسیاری را می‌خوانیم، در هر جا به مدت طولانی در خیال خود در پروازیم، آخرین ورژن بازی‌های رایانه‌ای را نصب و بازی می‌کنیم، بی‌هدف رانندگی خواهیم کرد‌ و... می‌توان موارد بسیار از این اتلاف وقت را برشمرد.

دانشمندان به این نکته اذعان دارند که پیشرفت فردی و اجتماعی در هر عرصه‌ای مشروط به بهره‌گیری درست از زمان است. به باور آنها انسان‌ها براساس یک برنامه زمان‌بندی شده به سمت اهداف خود پیش می‌روند و از این رو باید در یک زمان مشخص ‌ به آن اهداف دست یابند. چنانچه نتوانیم از زمان به روش مناسب استفاده کنیم، برنامه‌ریزی هم در زندگی ما معنایی نخواهد داشت؛ چون مبنای یک برنامه موفق وقت شماست و موفقیت بدون برنامه میسر نخواهد بود. این واقعیت یعنی موفقیت در زندگی، حتی با کند پیش رفتن هم سر سازگاری ندارد. تنبلی هم چیزی نیست جز؛ بازی‌های رایانه‌ای، خواب زیاد، سیاحت در دنیای مجازی... وغفلت از کارهای مهم.

برای دور شدن از موارد فوق باید زمان را مدیریت کنیم؛ یعنی از این طلای بی‌بازگشت درست و بموقع استفاده شود. تاکنون چند راه برای استفاده درست از زمان پیشنهاد شده است؛ مانند‌ فهرست کردن مهم‌ترین کارها، آغاز هر‌روز با انجام کارهای مهم، طرح این پرسش که اکنون بهترین کاربرد وقت من چیست، آغاز کاری که با خود قرار گذاشته‌اید، پرهیز از انجام کارهای زیاد به صورت همزمان، تکرار نکردن روزها و در نهایت این که هر روز هم زمانی را برای اندیشیدن اختصاص دهید.

مدیریت درست زمان و استفاده مناسب از آن نه‌تنها برای هر فرد ضروری است، بلکه در سطح کلان نیز واجب خواهد بود. اکنون کشورهایی به توسعه رسیده‌اند که برنامه‌های زمان‌بندی شده خود را اجرا کرده‌ و در نتیجه به ثروت دست یافته‌اند. آنها حتی با وجود ذخیره‌های فراوان ثروت، اما باز درصدد افزایش ساعت کاری‌ خود هستند.

با توجه به همه این موارد، پیش شرط کار این است که نخست باید ذهن را از نگرش بیهوده خالی کرد؛ تنبلی را کناری بگذاریم و حواسمان را بیشتر جمع و جور کنیم. یا به عبارت شاعرانه‌تر: «...آرزوهای شعاری/ شوق پرواز مجازی، بال‌های استعاری/ لحظه‌های کاغذی را، روز و شب تکرار کردن/ خاطرات بایگانی، زندگی‌های اداری...» را کنار نهیم. شعر از «قیصر امین‌پور» بود.

فاطمه حامدی‌خواه / جام‌جم