پژمان؛ آینه تمام آشفتگی‌ها

این سریال در همین مدت کم پخش از شبکه سه مخاطبان بسیاری را پای گیرنده‌ها نشانده و واکنش‌های مثبت و منفی زیادی را به دنبال صحنه‌های مختلف سریال دامن زده است که این خود از جذابیت سریال با سوژه زندگی یک فوتبالیست حکایت می‌کند.

سروش صحت، کارگردان این اثر دوشنبه‌شب با ظرافت تمام وضع باشگاهداری و برخی مدیریت‌ها در ورزش بویژه فوتبال را دستمایه کار خود قرار داد و واقعیت‌هایی را در قالب طنز به تصویر کشید. او بازیکن باسابقه فوتبال را با مثبت‌اندیشی‌های مدیر برنامه‌های خود سوار بر پشت وانت همراه با دو گوسفند! کرد تا به امید بستن قرارداد به سوی ناکجاآباد مدیریت در فوتبال برود؛ مدیریتی که تاجرپیشه است و با شعارهای پرطمطراق حتی در برنامه‌های تلویزیونی خود را حامی جوانان و مشوق آنها برای رویکرد به ورزش معرفی می‌کند اما در عمل همه چیز شلخته و از هم وارفته است.

ساختمان نیمه‌کاره باشگاه با وعده تکمیل آن در اسرع وقت، در توهمات جناب مدیر سالن بدنسازی، 9 دستگاه تردمیل دارد! و در همین فضای پر از اوهام، بخش‌های حقوقی و بین‌الملل باشگاه و... دایر است.

صحت در این سریال فقط به وضع آشفته اداری باشگاه‌ها بسنده نمی‌کند بلکه با حضور مدیر، فرزند مدیر ـ سمبل ورود و نفوذ ارتباط‌های فامیلی در فوتبال ـ مدیر برنامه‌های پژمان و خود پژمان جمشیدی، ضعف امکانات و توسعه زیرساختی باشگاه‌ها را با نشان دادن زمین خاکی بی در و پیکر و بی‌دروازه که هر از گاهی صدای گاو همسایه! در جوار آن شنیده می‌شود، به تصویر می‌کشد.

وضع اسکان فوتبالیست‌ها، فراموشی‌های گاه و بی‌گاه پژمان و یادآوری و بازگو کردن چند باره یک مطلب از مشکلات همیشگی فوتبال خبر می‌دهد که هر دوره تکرار می‌شود اما انگار در فضایی وهم‌آلود راه علاج مشکلات گمشده است.

فراموشی دست از سر پژمان برنمی دارد و او در شرایطی که فوتبالیست فراموش شده‌ای است به یاد روزهای اوج همچنان در رویاهای خود به دنبال خودروی مدل بالاست تا از خسرو حیدری قهرمان این روزهای فوتبال کم نیاورد. صحت با این صحنه‌ها به «قهرمان زنده را عشق است» مصداقی دیگر می‌بخشد و پژمان را آینه امروزی‌ها می‌کند.آینه تمام قد که در آن مدیریت‌های سوپرمارکتی با قراردادهایی از جنس چیپس و آدامس و پفک را هم می‌توان پیدا کرد.

محمد رضاپور / گروه ورزش