«آقاجان مو هنوز دفترچه بیمه هم نگرِفتُم، حالا خیلی زوره، خیلی زورهای حرفا... شما سهمِتان رِ دادِن. سهمِتان همی زخم زِبونایی بود که زدِن.» این جملات را با لهجه شیرین مشهدی که بخوانید یاد عباس، رزمنده دلشکسته فیلم آژانس شیشهای میافتید.
حبیب رضایی در نقش عباس این قدر خوب دیالوگ هایش را گفت که بعد از تمام شدن فیلم برای همه این سوال پیش آمد که آیا اصالت او مشهدی است؟ رضایی مشهدی را بدون غلط صحبت کرد. برخلاف خیلی از بازیگران که هنگام اجرای این لهجه از کلماتی مثل این (به جای ای)، رُ (به جای رِ) میرم (به جای مِرم) استفاده میکنند، حبیب رضایی همه کلمات مشهدی را همانطور که بود ادا کرد. خودش بعد از بازی در آژانس شیشهای در مصاحبهای گفت که احساس میکند این لهجه رویش مانده است و بعد از سالها از او جدا نمیشود. مشابه این اتفاق برای فریده سپاه منصور هم رخ داد. او که در نقش «مش مریم» در فیلم «مهمان مامان» لهجه کردی داشت در خاطراتش تعریف کرد، هنگام صحبت کردن دریک فروشگاه خانمی به او گفته است: «قربانت برم که تو هم همشهری خودمی.» حبیب رضایی و فریده سپاه منصور دو نمونه از بازیگرانی هستند که در اجرای لهجههای دور از خودشان موفق عمل کردهاند.
در فیلم ارتفاع پست گوهر خیراندیش (ننه قاسم) و نرگس (لیلا حاتمی) هر دو از پس لهجه آبادانی برآمدند. خیراندیش چون خودش شیرازی بود کار راحت تری داشت ولی بین لهجه واقعی لیلا حاتمی با لهجه جنوبی فاصله زیادی بود. برای مرور آهنگ صحبتهای نرگس این دیالوگ را به یاد آورید که با لحنی اعتراضآمیز میگفت: «تو اَ قاسم چه میدونی؟ ننه! یادته وقتی شاهینِ زاییدم قاسم چه حال و روزی داشت؟ یه آمپول نبود که بهای بچه بزنه».
در میان بازیگران لهجه دار مهران احمدی را باید یک پدیده به شمار آورد. او در فیلم پایتخت 2 نقش بهنود را بازی میکرد که لهجه مازندرانی داشت. در بقیه آثارش هر بار لهجهای خاص را امتحان کرد که از این میان میتوان به «بیست» (همدانی)، آدم (نیشابوری) و یکی برای همه (افغانی) اشاره کرد.
از کنار نقش آفرینی محسن طنابنده (نقی) و احمد مهرانفر (ارسطو) در دو قسمت اول و دوم پایتخت هم نمیشود به سادگی گذشت. هر چند برخی از شمال نشینان از گویش این دو نفر ایرادهای جزیی میگرفتند ولی باید این نکته را پذیرفت که لهجه هر دو نفرشان برای مخاطب ایرانی شیرین و باورپذیر بود.
