نمی‌دانم پیغامم رسید یا نه

تماس گرفتم با دفتر وزیر. با روابط عمومی. چند روز آنها مارا پیچاندند و ما به خود پیچیدیم. گفتند وزیر وقت ندارد. من می‌دانستم حتی آنهایی که سر پیچ جاده مدرسه جلوی ما را گرفتند که چرا اینجا آمدید و یکساعت‌و‌نیم نرگس و دوستانش را که امتحان هم داشتند معطل کردند از کجا ارشاد می‌شدند! بالاخره قرار با وزیر جور شد.

تا وارد اتاق مصاحبه شد، گفت: «همین کارها را کردی که از فرانسه اخراجت کردند»... کمی مکث کردم و لبخند زدم. گفتم خسته نباشید آقای وزیر... باز گفت: «برای چی نبش قبر می‌کنی؟!» دیدم ممکن است عصبی شود.

زود میکروفن یقه‌ای را گرفتم دستم و رفتم روی پیراهنش نصب کنم. در همان حال گفتم: «آقای وزیر اول این‌که سال‌ها گذشته و شما اگر لااقل پیگیر دیه این دختربچه‌ها بودید دیگر نیازی به این کارها نبود. گفتم باز هم در مدارس ما بخاری‌های نفتی هست و باز امکان فاجعه می‌رود...» وزیر گفت: «دیه آنها بزودی پرداخت می‌شود».

گفت: «تمام بخاری‌های نفتی را جمع کردیم». گفتم: تمام تمامشان را؟ گفت: «بله». مصاحبه تمام شد... آقای وزیر بعد از پخش مستند واحد مرکزی خبر در مصاحبه با روزنامه‌ای گفت: کاری که آن مستند علیه آموزش و پرورش کرد صدای آمریکا هم نکرد! گوشه همان صفحه روزنامه نوشتم: «من چه گویم که تو را نازکی طبع لطیف‌ / ‌تا به حدیست که آهسته دعا نتوان کرد». بگذریم.

آن مستند واحد مرکزی خبر که پخش شد یکی «نرگس» بود که شب زنگ زد و گفت «ممنونم عمو». بعد دیه بچه‌ها هم پرداخت شد. این را تاثیر رسانه ملی و لطف خدا می‌دانم.

چند وقت بعد تصویری دیدم از همکارانم در شهرستان که باز بخاری نفتی در کلاس بود.این بار زنگ زدم به یکی از اطرافیان وزیر. گفتم اینها را جمع نکرده‌اید و نشانی دادم و گفتم: «باز ممکن است فاجعه‌ای از راه برسد. جمع کنید تا قبل از این‌که بچه‌های مردم به مشکل بخورند و سوژه شوید». آقای وزیر! نفهمیدم پیغامم را گرفتید یا نه. الان هم من این یادداشت را چندین و چند روز بعد از این حادثه مدرسه شین‌آباد نوشتم. خواستم این موج بخوابد و اصلا به من ربطی ندارد شما باز می‌مانید بر صندلیتان یا نه. من فقط به عنوان یک خبرنگار می‌خواهم بدانم پیغام آن روز من رسیده یا نرسیده هنوز...؟