آئینه نقد مقابل تلویزیون

هر کدام از این برنامه‌ها مخاطبان خاص خود را دارد که به صورت پیگیر این برنامه‌ها را تماشا می‌کنند. این برنامه‌ها از رسانه‌ای روی آنتن می‌رود که بسیار تاثیرگذار و در شرایطی جریان‌ساز است.

از طرفی تلویزیون بهترین رسانه و پایگاه برای تبلیغات آثار هنری است. مردم با دیدن برنامه‌های هنری و فرهنگی تلویزیون دستشان در انتخاب باز می‌شود و مثلا بهتر می‌توانند تماشای یک فیلم را در سینما انتخاب کنند یا به تماشای یک تئاتر بروند یا از دیدن آن صرف‌نظر کنند.

تلویزیون بزرگ‌ترین رسانه برنامه‌ساز در کشور ما هم هست و روزانه ده‌ها برنامه ترکیبی، مستند، نمایشی و... در گونه‌های مختلف برای سنین مختلف در آن ساخته و پخش می‌شود.

حال از آنجا که تلویزیون رسانه‌ای در دسترس و فراگیر است، منتقدان زیادی هم دارد و دیگر با وجود اینترنت و فضاهای مجازی هر کسی می‌تواند با تماشای تلویزیون برنامه‌های آن را نقد کند.

این نقد‌ها هم می‌تواند مثبت و هم منفی باشد، اما یک راه دیگر هم برای نقد برنامه‌های تلویزیون وجود دارد؛ نقدی که هم می‌تواند اعتماد مخاطبان را به همراه داشته باشد و هم منتقدان خاص تلویزیون را آموزش دهد.

شبکه‌های تلویزیونی می‌توانند برنامه یا حتی چند برنامه‌ برای نقد آثار خود تهیه و پخش کنند. در این شرایط تلویزیون با همه وسعتش آئینه‌ای مقابل برنامه‌های خودش می‌گذارد و خوب و بد آنها را منعکس می‌کند.

تا چند وقت پیش برخی شبکه‌ها برای سریال‌های پرمخاطب خود بعد از پایان نمایش سریال، برنامه نقد طراحی می‌کردند. در این برنامه‌ها که عناوینی مانند «نقد یک» یا «نقد دو» داشت، یک منتقد و یک مجری مقابل کارگردان و نویسنده کار می‌نشستند و از او درباره سریالش سوالاتی می‌پرسیدند.

این برنامه‌های نقدمحور می‌توانست شروع خوبی برای دیگر برنامه‌هایی با این ساختار باشد. امروز نیز می‌توان این نقدها را ادامه داد چرا که با گسترش شبکه‌ها و برنامه‌های تلویزیونی و به طبع آن گسترش نقدهایی که به برنامه‌های تلویزیون وارد می‌شود، این رسانه می‌تواند با نقد خود، راه را برای نقد منصفانه هموار کند.