شاهکار از این بهتر!

مدیرعامل باشگاه پرسپولیس نیز از نتایجی که تیمش تاپایان هفته هفتم گرفته، ناراضی است،‌ اما با تمام مشکلات می‌گوید؛ مگر بی‌عقلم که مانوئل ژوزه را اخراج کنم.

از سوی دیگر، خود مانوئل می‌گوید اگر امسال هم قهرمان نشدیم، هیچ ایرادی ندارد و به عوض آن فصل بعد قهرمان می‌شویم. او همچنین از هواداران می‌خواهد که فرصت بیشتری در اختیارش بگذارند و برای این‌که چهره‌ای حق‌به‌جانب به خود بگیرد، اضافه می‌کند که ده روز قبل از شروع لیگ به مجموعه تیم ملحق شده است. البته ژوزه نمی‌خواهد این قول خود را به یاد آورد که قبل از شروع فصل عنوان کرده بود تنها به دو هفته زمان نیاز دارد تا تیم پرسپولیس را به هماهنگی لازم رسانده و پاسخگوی انتظارها از خود و تیمش باشد. در اینجا این بحث پیش می‌آید که خواه برکناری مانوئل ژوزه بی‌عقلی باشد یا تصمیمی منطقی، چرا باید تیمی که این همه ستاره دور و بر خود جمع کرده، رتبه نازل شانزدهمی لیگ برتر را آن هم پایین‌تر از تیم‌هایی چون گهر دورود و آلومینیوم هرمزگان که نخستین تجربه‌شان را درلیگ‌برتر پشت سر می‌گذارند، به خود اختصاص دهد.

واقعا جایگاه پرسپولیس با این همه بریز و بپاش که وزیر ورزش نیز به آن معترض شده، باید این باشد که از تیم شهرستانی و کم‌بضاعت «گهر» که به تیمی خانه به دوش شهره شده، ‌پایین‌تر قرار گیرد؟ در این رابطه باید پرسید که فرق مانوئل ژوزه با مهدی تارتار چیست و این پیرمرد پرتغالی چه هنری دارد که یک مربی وطنی از آن محروم است.

بحث مربیان خارجی و داخلی نیست، بلکه بحث عملکرد است، چرا که سپاهان فصل قبل با زلاتکو کرانچار به قهرمانی لیگ برتر رسید تا این مربی کروات، جایگاه حرفه‌ای خود را تثبیت کرده باشد. متاسفانه ژوزه تا اینجا فقط در فوتبال باشگاهی ایران حرف زده و نکته خاصی از وی دیده نشده است. جدا از دیدار با استقلال که تا حدودی پرسپولیس در آن خوب و منطقی بازی کرد، در شش دیدار دیگر سرخ‌ها نمایشی متوسط به پایین داشته‌اند که البته کسب 6 امتیاز از هفت دیدار، بخوبی بیانگر وضع اسفباری است که پرسپولیس به آن دچار شده است. جالب آن‌که در چنین شرایطی بهترین گلزن لیگ در فصل یازدهم نیز که کلی برای جذب آن سروصدا شد، به نیمکت میخکوب شد تا ژوزه حسابی هنرهایش را عیان‌کرده باشد!