پایان یک ماه ستاره‌چینی

یک ماه با سی‌ جزء از زلال‌ترین کلمات که از زبده‌ترین زبان تاریخ، زبان پیامبر اکرم جوانه زده است و جهان را به جوانی دعوت می‌کند، جان شیفته‌مان را شستشو دادیم و اکنون در آستانه عید زمزمه می‌کنیم که:

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

آری رمضان، چشمه‌ای جاری و عشقی ساری است که انسان‌های خاکی را به افلاک می‌رساند. رمضان آمد، پا به پای انسان‌های از خود دویده، یک ماه به سفره‌ها برکت داد و جان‌ها را شیفته‌تر از پیش به استقبال عید برد.

یک ماه دو رکعت فراتر از خودمان ایستادیم به تماشای خورشیدی که از شرقی‌ترین نقطه جغرافیا طلوع نمود و جهان را به روشنایی‌ ابدی دعوت کردیم.

حالا در آستانه عید ایستاده‌ایم. با جانی که در چشمه جاری رمضان سی بار شستشو داده و پاک‌تر از پاک تقدیم خدایی می‌کنیم که نور علی نور است.

عید در راه است و ما باید به انتشار مهربانی، به تکثیر لبخند و انبساط عشق کمر ببندیم و دل​هایمان را نذر پرندگانی کنیم که از هرکجا آسمان را شروع می‌کنند بر شانه‌های ما که حالا زلالی جاری شده‌ایم، فرود می‌آیند.

پرندگانی که خاک را به هوای افلاکی شدن رها کرده و هیچ دانه‌ای نمی تواند دامی باشد تا آبی آسمان را بر کدورت خاک ترجیح دهند.

عید در راه است، و ما شادیانه‌های خودمان را در لبخندی که از روی مهر تقدیم کودکان می‌کنیم، خلاصه کرده و با دلی سرشار از عشق که میراث پدرانمان است، جشن می‌گیریم.

یک ماه باریدیم تا زلال شویم. یک ماه با قدم‌های شکسته به استقبال صدای ملائک رفتیم، ستاره چیدیم تا در این عید، جهان را روشن‌تر به تماشا بایستیم.

عید در راه است و ما با لب​هایی که از بهار رمضان برگشته اند و اکنون مفاتیح الجنانی مجسم اند، لبخند می زنیم، چرا که باور داریم خدایی که از رگ گردن به ما نزدیک​تر است با دل​های مومن و لبخندهای صادق ما مهربان​تر است.