عبور فلپس از عدد جادویی 20

اما دیری نپایید که مدال بردن‌های او دوباره آغاز شد تا آنجا که وی برابر با پیش‌بینی‌های قبلی پرمدال‌ترین ورزشکار تاریخ المپیک‌ها شد و از رقم جادویی 20 مدال نیز عبور کرد حال آن که رکورددار قبلی لاریسا لاتی نینا ژیمناست دهه‌های 50 و 60 روسیه بود که 18 مدال در المپیک‌ها کسب کرده بود که تازه طلاهای او اصلا به تعداد مدال‌های زرین فلپس نزدیک هم نمی‌شد.

طلاهای تازه فلپس در المپیک‌ها با مشارکت او در قهرمانی تیم 200×4 متر آزاد امدادی آمریکا در لندن و سپس پیروزی خودش در 200 متر چهار شنای انفرادی در روز پنجشنبه 12 مرداد شکل گرفت و استمرار یافت و در این حد فاصل او طلای 200 متر پروانه را در شرایطی به چادلی کلاس از آفریقای جنوبی واگذار کرد که گمان می‌رود فاصله او با فرد پیروز از کمترین فاصله‌ها در المپیک‌های اخیر بوده باشد.

برای لی‌کلاس زمان یک دقیقه و 52 ثانیه و 96 صدم ثانیه در جدول منظور شد، حال آن که زمان فاصله فلپس در این ماده یک دقیقه و 53 ثانیه و یک صدم ثانیه و این به معنای فقط پنج صدم ثانیه فاصله بین شناگران اول و دوم بود که مشابه آن در المپیک‌های اخیر کمتر رویت شده بود.

با این حال فلپس جایی برای گله و شکایت ندارد، زیرا وی چهار سال پیش در پکن پیروزی‌ای با فاصله کمتر را نسبت به میلوراد چاویچ صربستانی در فینال 100 متر پروانه مردان تجربه کرده و آن مسابقه به یادماندنی را فقط با یک‌صدم ثانیه برتری (50 ثانیه و 58 صدم ثانیه به ‌50 ثانیه و 59 صدم ثانیه)‌ به سود خویش خاتمه داده بود و تازه در آن رقابت‌ها عقب‌ماندگی‌اش نسبت به چاویچ را فقط در مترهای آخر مسیر آبی جبران کرده و تنها در پرتاب دست آخرش به سمت لبه استخر، به حکم فتوفینیش سریع‌تر از رقیب اروپایی‌اش عمل کرده بود. فلپس هنگام فتح همین رشته در المپیک 2004 آتن نیز فقط چهار صدم ثانیه سریع‌تر از ایان کراکر دیگر شناگر آمریکایی مسیر را طی کرده بود.

رخداد ویژه 100 متر پروانه المپیک لندن هر چه بوده باشد، فلپس بعدا در فینال 200 متر چهار شنای انفرادی آن را به بهترین شکل جبران کرد، بخصوص که او در راه تصاحب طلای این ماده رایان لاچت را شکست داد که بزرگ‌ترین و نزدیک‌ترین رقیب فلپس در هفت‌، هشت‌سال اخیر در مواد چهار شنا بوده است و همان‌طور که پیش‌تر آمد در شروع مسابقات شنای لندن نیز فلپس را در فینال 400‌متر چهار‌شنا با قاطعیت مغلوب کرده بود.

برتری فلپس بر لاچت در پایان این مسابقه به 63 صدم ثانیه می‌رسید و این بیستمین مدال وی در المپیک‌ها و شانزدهمین طلای او بود که هر دو رکوردهای تازه‌ای در المپیک‌ها در زمینه دستاوردهای انفرادی به حساب می‌آمدند و بهتر از آماری بودند که خود فلپس یکی دو روز قبل از آن در تالار اکواتیک سنتر شهر لندن بر جای نهاده بود.

فلپس بعد از آن به فینال 100‌متر پروانه و همچنین مرحله نهایی 100×4 متر چهار شنای امدادی هم رسید تا بگوید این پایان قصه او در المپیک‌ها نیست و هنوز اشتهای صید مدال دارد.

این در حالی است که فلپس از هشت طلای هدفگیری شده توسط خود در المپیک 2004 آتن به شش طلا (به اضافه دو برنز)‌ و از هشت طلای مورد نظرش در المپیک 2008 پکن به تمامی هشت طلا دست یافته بود و در چین بر رکورد هفت طلای شناگر هموطنش مارک اسپیتز در المپیک 1972 مونیخ خط بطلان کشیده و خود رکورددار کسب بیشترین طلا در یک دوره المپیک هم شده بود.

فلپس حاضر نشده است بصراحت از بازنشستگی‌اش در پایان رقابت‌های لندن بگوید اما بعید نیست او چهار سال بعد در ریودوژانیرو هم به میدان آید و شاید آنجا هم دو سه مدالی را صید کند.

هرچند تا همین جای کار نیز موفق‌ترین ورزشکار تاریخ المپیک‌هاست و آماری که برشمردیم، بصراحت همین مساله را گوشزد می‌کند و بحث بر سر این که شاید برخی ورزشکاران صاحب مدال‌هایی کمتر از او به لحاظ فنی عملکرد برتری نسبت به وی داشته‌اند، از آن بحث‌های طولانی و پیچیده‌ای است که معمولا بی‌فرجام و بی‌سرانجام می‌ماند.

منبع: Newyork Times