مدال‌آوری، دیر نشده است

در داخل کشورمان هم نگاه‌های زیادی به المپیک، نتایج آن و بویژه نتایج ورزشکاران و نماینده‌های ورزش ایران در المپیک دوخته شده است و این‌که چه روزی نخستین مدال برای کشورمان به ارمغان آورده می‌شود و در پی آن، چه نتایج درخشان و افتخارات در خور شأن دیگری نصیبمان خواهد شد؟ این نگاه‌ها گاهی آن‌قدر با نگرانی توأم است که حتی بوی یاس و تردید از آن برمی‌خیزد. شاید بی‌قراری و عجله کردن در این مورد، ارمغانی جز استرس و حسرت برای علاقه‌مندان به‌وجود نیاورد، چون برنامه‌ریزی مسابقه‌ها به نحوی است که در چند روز آغازین المپیک، ورزشکاران شاخص و پرامید ما هنوز کار خود را آغاز نکرده‌اند و در روزهای بعدی است که باید منتظر کسب نتایج بهتر و افتخاراتی چون کسب مدال باشیم.

نگاهی به دوره‌های پیشین و مخصوصا دوره گذشته (المپیک 2008 پکن) هم چنین تجربه‌ای را نشان می‌دهد؛ جایی که تا روز آخر مسابقه‌ها، دست ما از کسب حتی یک مدال طلا هم خالی مانده بود ولی در روز آخر با کسب طلای هادی ساعی، به یکباره رده کاروان کشورمان در جدول بازی‌ها با جهشی محسوس روبه‌رو شد و ده‌ها پله صعود کرد.در المپیک 2000 سیدنی هم تقریبا چنین شرایطی حاکم بود و دست کاروان ایران از کسب طلا خالی مانده بود، با این تفاوت که این‌بار در روزهای پایانی به جای یک مدال طلا، سه طلای حسین توکلی، علیرضا دبیر و حسین رضازاده به‌دست آمد تا ایران بهترین نتایج تمام ادوار اخیر المپیک را به‌دست آورد و در بهترین جایگاه خود قرار گیرد.

به هر حال در روزهای آینده و با حضور ورزشکاران شاخص و آماده‌ای مثل یوسف کرمی و محمد باقری معتمد در تکواندو، احسان حدادی در دوومیدانی، بهداد سلیمی در وزنه‌برداری و حتی تک‌تک دیگر اعضای تیم وزنه‌برداری ایران و تیم‌های کشتی فرنگی و آزاد به طور حتم دست ورزشکاران ایرانی به مدال‌های ارزشمندی خواهد رسید و دلسردی از کسب نتایج موفق در المپیک، کاملا زود و عجولانه خواهد شد. ضمن این‌که در بسیاری از رشته‌ها، موفقیت، تنها در کسب مدال خلاصه نمی‌شود. به فرض کسب عنوان ششمی المپیک برای الهه احمدی در تیراندازی یا بازی‌های درخشان نوشاد عالمیان در پینگ‌پنگ، عیاری بسیار بالا و ارزشمند برای ورزش ما داشت و بر اعتبار آن افزود.