دموکراسی و آدمکشی در میانمار

رادیو آزاد اروپا در تاریخ دوازدهم جولای گفت: بالگردهای برمه سه قایق را به آتش کشیده‌اند که حدود 50 مسلمان روهینگیایی در حال فرار را با خود می‌برد. در نتیجه این حادثه تمام کسانی که سوار قایق‌ها بودند کشته شدند، اما چرا آنها دست به چنین ریسک مرگباری زده بودند؟ زیرا آنها داشتند از یک مرگ حتمی فرار می‌کردند، چون اگر می‌ماندند به دست فرقه‌های بودایی که از اکثریت برخوردارند بازداشت و شکنجه می‌شدند؛ فرقه‌هایی که به طور کامل از سوی دولت میانمار حمایت می‌شوند.

خشونت‌های اخیر در پی حادثه‌ای اتفاق افتاد که گفته می‌شد در آن سه روهینگیایی به یک زن بودایی تجاوز کرده و با کشته‌شدن آن زن موجی از خشونت‌ها به راه افتاد. در این خشونت‌ها بسیاری از بودایی‌ها و از جمله دولت، نیروهای امنیتی و البته کسانی که به آنها گروه‌های فعال طرفداران دموکراسی می‌گویند دخالت داشتند. برای شروع، ابتدا فرمان کشتن ده مسلمان بی‌گناه صادر شد. آنها قربانیانی بودند که به وسیله 300 مرد قوی‌هیکل بودایی از یک اتوبوس به زور بیرون کشیده و مورد حمله قرار گرفته بودند، حال آن که به گفته خبرگزاری بانکوک پست، اساسا روهینگیایی نبودند، زیرا همه مسلمانان برمه روهینگیایی نیستند. برخی از آنها از مهاجران هندی هستند و برخی هم تبار چینی یا عرب یا ایرانی دارند. برمه کشوری با جمعیت حدود 60 میلیون نفر است که تنها 4 درصد آنان را مسلمانان تشکیل می‌دهند.

خشونت‌ها برضد مسلمانان در برمه بسیار گسترده است و کسانی که دست به چنین کاری می‌زنند کمتر مورد بازخواست قرار می‌گیرند یا اصلا با آنها برخوردی نمی‌شود.

به گزارش رویترز،‌ مسلمانان روهینگیایی با بدترین تبعیض‌ها در سطح جهان مواجه هستند. این را گروه‌های حقوق بشری می‌گویند. به گزارش موسسه «تراست» که در زمینه حقوق برابر انسان‌ها تلاش می‌کند،‌ خشونت‌های اخیر نه فقط توسط گروه‌های فرقه‌ای، بلکه حتی دولت صورت گرفته است. از تاریخ شانزدهم ژوئن به بعد برخوردهای نظامی شدت پیدا کرد و موجب کشتن و دستگیری وسیع مردان و پسران روهینگیایی در مناطق شمالی شد.

گروه‌های طرفدار دموکراسی در برمه یا شخصیت‌هایی که توسط دولت‌های غربی به دلیل اعتراضشان به دولت نظامی برمه برگزیده شدند نیز با این اقلیت سر جنگ دارند. یکی از این گروه‌های طرفدار دموکراسی در صفحه توییتر خود نوشته بود: روهینگیاها همه دروغگو هستند. یا یکی دیگر گفته بود:‌ ما باید همه آنها را بکشیم.

به لحاظ سیاسی برمه اعتبار کمی دارد. یک جنگ داخلی کشدار این سرزمین را پس از کسب استقلال سال 1984 دچار انحطاط کرد. این سرزمین استعماری قدیم تبدیل به عرصه‌ای برای رقابت قدرت‌های بزرگ‌تر شد. بسیاری از میانماری‌‌ها تحت شرایطی نابود شدند که اصلا در به وجود آوردنش نقشی نداشتند. قدرت‌های بیگانه کشور را طبق تمایلات خود تقسیم کردند، این در حالی بود که یک جنگ داخلی دیگر در راه بود و در نهایت زمانی تمام شد که نظامیان از سال 1962 تا 2011 قدرت را در این کشور در دست داشتند. در این دوره نیز گرچه برخی مشکلات حل شد، اما مشکلات اساسی‌تر همچنان به صورت پنهان و حل ناشده باقی ماند.

رسانه‌های غربی معمولا برمه را با تعدادی علائم خاص معرفی می‌کنند. از جمله رهبر مخالفان در این کشور یعنی خانم آنگ سان سوچی که توانست پیروزی مهمی به دست آورده و دوباره وارد پارلمان شود. اما زمانی که مساله قومیت‌ها در برمه تشدید شد خانم سوچی ترجیح داد در کنار دولت بایستد.

کمال‌الدین احسان اوغلو، دبیرکل سازمان کنفرانس اسلامی طی نامه‌ای به او نوشت که به عنوان برنده جایزه صلح نوبل هر کاری از دستش برمی‌ آید برای نجات مسلمانان انجام دهد. احسان اوغلو گفت: ما اطمینان داریم نخستین گام برای استقرار صلح در جهان از همان کشور خود شما شروع می‌شود و زمانی این امر تحقق می‌یابد که به خشونت‌هایی که در منطقه آراخین صورت می‌گیرد پایان دهید. با این حال خانم سوچی ترجیح داد درباره این موضوع داغ و حساس کمتر دخالت کرده و خود را کنار کشد.

نکته مهم‌تر این‌که خشونت‌ها علیه قومیت‌ها در برمه زمانی شدت می‌گیرد که آمریکا و انگلستان رویکردی مثبت نسبت به این کشور نشان می‌دهند. برمه که تاکنون تحت تاثیر مستقیم چین بوده حال فرصتی به دست آورده است تا شرکت‌های غربی با حرص و ولع خود را به آنجا برسانند، زیرا دیگر رژیمی دارد که دوستدار غرب و طرفدار دموکراسی غربی است.

در همین رابطه بود که روزنامه گاردین چاپ انگلستان نوشت: فرصت‌های طلایی برای برمه شروع شد. وقتی باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا تحریم‌های مربوط به سرمایه‌گذاری آمریکا در این کشور را برداشت،‌ بلافاصله انگلستان نیز روابط تجاری خود را با گشودن دفتری در رانگون آغاز کرد تا راه به سوی یکی از بزرگ‌ترین بازارهای آسیایی گشوده شود، آن هم در کشوری که دارای منابع غنی هیدروکربن، مواد معدنی، سنگ‌های قیمتی و الوار است. همچنین بازوی کار ارزان و سرزمینی بکر دارد که برای سرمایه‌گذاران خارجی فوق‌العاده جذاب خواهد بود.

مسلمانان روهینگیا اکنون یکی از خشن‌ترین دوران تاریخ زندگی خود را سپری می‌کنند و رنج‌های آنها امروزه زبانزد رسانه‌ها در سراسر جهان است. گرفتاری اصلی آنها بخصوص این است که در هیچ‌یک از اولویت‌های منطقه‌ای یا بین‌المللی قرار ندارند.