وقتی رنگ‌ها دیده نمی‌شوند

رنگ تنها بخشی از بینایی را تشکیل نمی‌دهد. بدون وجود رنگ، زیبایی‌ معنایی ندارد. علاوه بر این رنگ‌ها می‌توانند دربردارنده معانی مختلفی نیز باشند. ترس را با رنگ سفید و احساس رضایت را با رنگ قرمز نشان می‌دهند.

بعضی رنگ‌ها به شما کمک می‌کنند تا بهتر بخوابید و این در حالی است که برخی رنگ‌ها نیز موجب گرسنگی می‌شوند. بنابراین رنگ‌ها از اهمیت بسیار زیادی برخوردارند.

شبکیه بخشی از ساختار درونی چشم است که در دیدن رنگ اجسام نقش اصلی ایفا می‌کند. سلول‌های مخروطی شبکیه که تشخیص رنگ و جزئیات اجسام را بر عهده دارند، بر اساس نوع ماده شیمیایی موجود در این سلول‌ها ـ که فوتوپیگمنت نام دارد ـ در سه گروه طبقه‌بندی می‌شوند و هر یک نسبت به طول موج خاصی از نور از خود واکنش نشان می‌دهند.

وقتی از کوررنگی صحبت می‌شود، به نظر می‌رسد افرادی که با این اختلال مواجه هستند، نمی‌توانند هیچ رنگی را تشخیص دهند و همه محیط اطرافشان را سیاه و سفید می‌بینند. اما مشکلاتی که افراد مبتلا به کوررنگی با آن مواجه هستند و همچنین شدت آن، در افراد مختلف متفاوت است.

شایع‌ترین نوع کوررنگی ، ناتوانی در تشخیص رنگ‌های سبز و قرمز از یکدیگر است. در افرادی که کوررنگ هستند، سلول‌های مخروطی شبکیه که رنگ‌ها را تشخیص می‌دهد دچار اختلال می‌شود و به همین دلیل رنگ‌ها را درست تشخیص نمی‌دهند. گاهی کوررنگی با گذشت زمان تشدید می‌شود و تبدیل به کوررنگی کامل می‌شود . این افراد دیدی به رنگ خاکستری دارند . بعضی افراد کوررنگ در تشخیص رنگ‌های زرد و آبی با مشکل مواجه می‌شوند.

تعداد افراد مبتلا به این نوع کوررنگی به مراتب کمتر است. اگر گیرنده‌های رنگ سلول‌های مخروطی شبکیه غیرفعال شده یا فاقد رنگدانه باشند، فرد در تشخیص رنگ‌های سبز، قرمز یا آبی با مشکل مواجه می‌شود، اگر گیرنده‌های رنگ فعال باشند و میزان حساسیت آنها کاهش یافته باشد ، فرد نمی‌تواند این رنگ‌ها را بخوبی تشخیص دهد.