فیلمسازی در متن واقعیات

آنهایی که بیننده حرفه‌ای تلویزیون هستند از شنیدن این‌جمله لذت بردند. این حس خوشایند به این دلیل است که بیننده‌‌های یک سریال که تا حدودی با شخصیت‌های قصه همذات‌پنداری می‌کنند، وقتی مشکلات خود را طی جملاتی از دهان شخصیت‌های یک سریال می‌شنوند، به این باور می‌رسند که مشکل آنها آنقدر اهمیت دارد که حتی در تلویزیون هم بازتاب پیدا می‌کند، آن هم در سریال‌های نمایشی که نویسنده‌ای قصه آن را نوشته است. این بازتاب نشان از هوشمندی سازندگان یک اثر دارد و ثابت می‌کند نویسنده فیلمنامه در بطن جامعه است و دور از مشکلات مردم و فارغ از گرفتاری‌های روزمره آنها فیلمنامه نمی‌نویسد. از طرفی این نوع نگاه به جامعه نشان‌می‌دهد که سریال‌ها هر چه به‌روزتر ساخته شود، مخاطب بیشتری دارد و به اتفاقات جامعه نزدیک‌تر می‌شود. شاید یکی از دلایلی که سریال‌‌سازی در تلویزیون ما تقریبا به‌روز است، همین نکته باشد که سازندگان سریال‌ها تلاش می‌کنند به رویدادهای جامعه که خیلی سریع هم اتفاق می‌افتد، نزدیک‌تر شوند و ‌آنها را به نمایش بگذارند.

گروه سازنده مجموعه «خنده ‌بازار» هم این روزها همزمان با پخش، تصویربرداری هم دارد. داستان بیشتر بخش‌های خنده ‌بازار هم برگرفته از اتفاقات جامعه است. مثلا در خنده‌‌بازار یکشنبه شب در بخش «نود درصد» بحث دلالی در فوتبال سوژه قرار داده شده بود که این روزها بحثش در جامعه فوتبالی داغ است. یا در بخش بیمارستان، پذیرش بیماران اورژانسی موضوع اصلی بود که این مشکلی است که مردم زیادی با آن روبه‌رو هستند. در سریال «چمدان» که از شبکه دو سیما پخش می‌شود، قرار است یک چمدان به بسته‌ای مرموز تبدیل شود که می‌تواند‌ آرزو‌های دست‌نیافتنی مردم را به واقعیت تبدیل کند. در قسمت دوم این سریال وقتی مهران غفوریان، چمدان را در صندوق عقب تاکسی خود پیدا کرد، گفت: خدا فهمیده مشکلات ما زیاده تو رو فرستاده تا اونارو حل کنی! (نقل به مضمون). با نگاهی کوتاه به اطرافمان می‌بینیم که بیشتر مردم این روز‌ها در انتظار معجز‌ه‌ای هستند که رخ دهد و مشکلات آنها را حل کند؛ معجزه‌ای که مثل یک چمدان دربسته کسی به دنبال راز و رمز آن نیست و فقط به این فکر کند که این چمدان را خدا فرستاده تا مشکلاتشان را حل کند.