آلودگی زخم، هدف حباب‌های اکسیژن

سلول‌های بدن شما به خوبی می‌دانند آب اکسیژنه ماده‌ای سمی است که در شرایط طبیعی و به دلیل فعالیت‌‌های روزانه سلول‌ها در بدن ایجاد می‌شود. سلول‌های حیوانی محتوی آنزیمی به نام کاتالاز هستند که پروکسید هیدروژن یا همان آب اکسیژنه را به آب و اکسیژن که ضرری به بدن نمی‌رسانند تبدیل می‌کنند و وقتی شما پروکسید هیدروژن را به صورت مستقیم در محل زخم یا بریدگی می‌ریزید، آنزیم کاتالاز به طور ناگهانی فعال خواهد شد که فعالیت این آنزیم منجر به تولید آب و میلیون‌ها حباب کوچک اکسیژن در محل زخم می‌شود. وقتی شما پروکسید هیدروژن یا ‌آب اکسیژنه را روی سطح پوست می‌رسید، هیچ حبابی را در سطح پوست‌تان مشاهده نخواهید کرد چرا که آنزیم کاتالاز داخل سلول‌های پوست قرار گرفته است اما با ایجاد هرگونه بریدگی یا خراش در سطح پوست محتوی سلول‌های آسیب‌دیده به سطح پوست راه خواهند یافت که در نتیجه موجب می‌شود آنزیم کاتالاز نیز در محل زخم ایجادشده آزاد شود.

در حقیقت حباب‌های ایجاد شده در محل بریدگی پوست حاکی از آن است که ماده ضد عفونی ریخته شده در محل آسیب‌دیده پوست با آنزیم کاتالاز خارج شده از سلول‌های آسیب‌دیده واکنش داده است، اما سوالی که ممکن است برای شما هم پیش آمده باشد این است که آیا این حباب‌های آزاد شده می‌توانند در حفظ سلامت بدن نقشی را ایفا کنند؟ مهم‌ترین تغییری که پروکسید هیدروژن در محل آسیب‌دیدگی ایجاد می‌کند از بین بردن باکتری‌هاست. در سلول‌های باکتریایی، آنزیم کاتالاز وجود ندارد و به همین علت پروکسید هیدروژن می‌تواند باکتری‌ها را منهدم کند و از بین ببرد. بدون حضور آنزیم کاتالاز باکتری‌ها در برابر پروکسید هیدروژن هیچ مقاومتی از خود نشان نداده و به سرعت از بین می‌روند.

این حباب‌ها همچنین می‌توانند موجب ایجاد فعالیت‌هایی در محل ایجاد زخم یا خراش‌های پوستی شوند و ذرات آلاینده‌ای را که می‌توانند پناهگاه خوبی برای رشد و گسترش آلودگی و ایجاد عفونت در بدن باشند از بین ببرند. به این ترتیب می‌توان گفت ریختن این ماده ضدعفونی‌کننده همان طور که از نامش پیداست موجب از بین بردن باکتری‌ها و سلول‌های آلاینده ایجاد‌کننده عفونت و بیماری می‌شوند.

زهرا هداوند