اگر این هفته تمام شود...

بی فایده است! سرنوشت او، خیلی وقت پیش میان کاغذهای آلومینیومی، دود شده است. سرنوشت او، در خون و موادمخدر ته‌مانده سرنگ‌ها، جایی در خرابه‌ای، جا مانده است.

سرنوشت او میان همان زباله‌ها که رویشان می‌خوابید سوخته است، سرنوشت او توی یکی از همان پایپ‌های شیشه‌ای، حرارت خورده، بخار شده و معتادی دیگر مثل خودش پیش از ترک، آن را بلعیده و نیست شده است.

.... و حالا این جماعت، این حلقه سیاه از آدم‌هایی که با ترس و اضطراب تماشایش می‌کنند، پاک بودنش را باور نخواهند کرد و در خفا با خود می‌اندیشند که نبودنش از بودنش بهتر است تا چه رسد به این که بخواهند پاره تنشان را به همسری‌اش درآورند یا شغلی به او بدهند.

او در خاطره اطرافیانش، تا ابد «آدم بد» داستان باقی خواهد ماند تا روزی که بار دیگر به اعتیاد برگردد و آن وقت همه سر تاسف تکان دهند که «ها! دیدی؟! معتاد، ترک‌کردنی نیست.» و او بپیوندد به آمار 80 درصدی عود در معتادان ترک کرده، به خرابه‌ها، به زیر پل‌ها، به حاشیه‌های شهر. این چرخه‌ای ا‌ست که سال هاست تکرار می‌شود، چرخه‌ای که میلیاردها تومان از بودجه کشور را در خود حل کرده است!

اما ما، اگر بخواهیم چرخه ترک و عود را متوقف کنیم، این قصه باید جور دیگری تمام شود، این قصه باید پایانی خوش داشته باشد.همانطور که بسیاری از افرادی که دیروز با رئیس جمهور دیدار کردند نشان دادند که انسان اگر بـــخـواهد می تواند بر هر اعتیادی غلبه کند اما در صورتی که همه کمک کنند.

چیزی شبیه پیشنهاد روز گذشته دبیرکل ستاد مبارزه با موادمخدر به دولت برای تامین بیمه، مسکن واشتغال معتادان بهبود یافته و وعده رئیس‌جمهور که با اقدام خویش به آنان شخصیت داد و در جمع بهبود یافتگان گفت، دولت قصد دارد بهبودیافتگان اعتیاد را در اولویت اشتغال و مسکن قرار دهد.

این وعده‌ها خیلی‌ها را به زندگی امیدوار می‌کنند اما کاش این هفته که تمام شود هم یاد مسوولان بمانند و برای عملی کردنشان کاری کنند.