ضربه به هویت باشگاهی

البته این کار در عالم خرید امتیاز یک تیم لیگ برتری معنا می‌شود، مثل کاری که فولاد خوزستان 3 سال پیش انجام داد تا با خریدن امتیاز تیم تازه صعود کرده سپاهان نوین، در عرصه لیگ برتر فوتبال ادامه حیات دهد.

اما راه دومی نیز از چند سال پیش در فوتبال و ورزش ما باب شده که آن نیز بر می‌گردد به میل مسوولان ورزش و رایزنی‌های پشت پرده مقام‌های استانی برای انتقال تیم‌های لیگ برتری به دیار و استان‌شان. کاری که 6-5 سال قبل محمد علی‌آبادی رئیس وقت ورزش آن را کلید زد تا پیکان تهران به قزوین منتقل شود و با توجه به عدم تمایل نیروی انتظامی به تیمداری، تیم پاس نیز از تهران به همدان کوچ کند.

هر چند که از همان ابتدا مخالفت‌هایی با چنین رویه‌ای شکل گرفت و ادله لازم برای منطقی نبودن چنین کاری بر شمرده شد، اما در رای و نظر مسوولان هیچ تغییری ایجاد نشد تا با اتکا به این نکته که با انتقال پیکان و پاس به قزوین و همدان، سرمایه هواداران بومی برای این دو تیم شکل خواهد گرفت و جوانان زیادی در این دو استان جذب فوتبال خواهند شد، این پروژه عملیاتی شود.

اما در مقام عمل این انتقال‌ها چندان نیز بدون تبعات نبود تا بویژه پاس همدان با برخورد به مشکلات مالی و تامین بودجه سرسام‌آور تیمداری، تنگناهای زیادی را برای فعالیت و حیات جلوی چشم خود ببیند. پیکان نیز هیچ‌گاه اقبال تماشاگران قزوینی را تمام و کمال متوجه خود ندید تا طی فصول گذشته، بارها مسوولان باشگاه پیکان درخواست دهند که بازی‌های خانگی‌شان به جای قزوین در ورزشگاه خانگی ایران خودرو برگزار شود.

البته امروز و با سقوط پیکان و پاس به لیگ دسته یک، منتقدان انتقال بی‌ضابطه تیم‌ها به استان‌ها می‌توانند بر ادله خود پای بفشارند تا بلکه جلوی این بدعت نامیمون گرفته شود. موضوعی که البته هنوز پرونده‌اش باز است. شایعه انتقال امتیاز تیم مس سرچشمه (تیم تازه صعود کرده به لیگ برتر) به همدان نمونه تازه این اتفاق است.

به هر صورت تجربه ناموفق انتقال پاس و پیکان به استان‌ها، رویکردهای تازه‌ای را پیش روی مسوولان و برنامه‌ریزان فوتبال و ورزش قرار می‌دهد و نباید کاری کرد که فلسفه رقابت و هویت باشگاهی در فوتبال ما زیر سوال برود.