تابستان گرم و طولانی

با خودم فکر کردم ما در این روزها و ماه‌ها و فصل‌ها که چنین می‌آیند و می‌روند چه برنامه‌ای داریم؟ آیا دچار روزمرگی هستیم یا برنامه‌‌ای برای زندگی و کار و خانواده و دوستان و... داریم؟

در پایان هر دوره زمانی، چه یک روز باشد چه یک فصل، آیا مروری بر کارهای خود انجام می‌دهیم؟ رفتار و کردارمان را باز‌نگری می‌کنیم یا نه؟

در این عوالم به یاد داستانی کوتاه افتادم که مدت‌ها پیش خوانده بودمش.

***

نزدیک‌های غروب که آسمان پر شده بود از رنگ‌های قرمز و نارنجی و ابرها گویی به دست نقاشی چیره دست رنگ خورده بودند، در مغازه باز شد؛ صدای زنگوله آویزان از سقف در فضا پیچید و پسری وارد مغازه شد.

بدون این که حرفی بزند، جعبه نوشابه را به سمت تلفن دیواری هل داد؛ روی جعبه رفت تا دستش به دکمه‌های تلفن برسد و شروع کرد به گرفتن شماره.

مغازه‌دار متوجه پسر بود؛ نگاهش می‌کرد و وقتی گفت: الو، به صحبت‌هایش گوش داد.

پسرک بعد از سلامی مودبانه گفت: خانم، می‌توانم خواهش کنم کوتاه کردن چمن‌های حیاط خانه‌تان را به من بسپارید؟

زن پاسخ داد: کسی هست که این کار را انجام می‌دهد!

پسرک در جوابش گفت: خانم، من زدن چمن‌ها را با نصف قیمتی که او می‌گیرد، انجام می‌دهم!

گویا زن در جوابش گفته بود که از کارگر فعلی کاملا راضی است. چون پسرک باز هم اصرار کرد و پیشنهاد داد: من پیاده‌رو و جدول‌های جلوی خانه را هم جارو و تمیز می‌کنم.

و باز هم پاسخ زن منفی بود. اصرار پسرک ادامه داشت؛ اما مغازه‌دار متوجه شد که بعد از چند جمله، او تشکری مودبانه کرد و در حالی که لبخندی بر لب داشت، گوشی را  گذاشت.

مغازه‌دار به سمتش رفت و گفت: پسرجان از رفتارت خوشم آمد. به خاطر روحیه خوبی که داری، دوست دارم کاری در مغازه‌ام به تو بدهم.

پسر جواب داد: متشکرم آقا، من همان کسی هستم که برای این خانم کار می‌کند و می‌خواستم بدانم که او به واقع از کار من راضی است؟ یا حاضر می‌شود فرد دیگری را که پول کمتری می‌گیرد، جایگزین من کند.

مرد چنان از حرف‌های پسر حیرت کرد که وقتی صدای زنگوله را شنید، فهمید او رفته است.

***

خوب است عادت کنیم، کار و رفتار خودمان را ارزیابی کنیم تا از درست بودن آنها مطمئن شویم.

یادمان نرود چه در خانه، چه در محیط کار و چه در اجتماع آن‌گونه باشیم که باید.

یادمان نرود که در همه شوون زندگی، همیشه ممکن است فرد دیگری قیمت کمتری پیشنهاد کند.

علی مهربان