درخشش سریع در شالکه

 وقتی فلیکس ماگات مربی مشهور و دقیق شالکه اقدام به جذب رائول کرد بسیاری از ناظران در سیاست وی به شک افتادند و درخصوص آن پرس و جو کردند، اما وقتی رائول در همان دومین بازی‌اش برای پیراهن آبی‌های شالکه در فینال یک تورنمنت دوستانه چهارجانبه 2 گل به بایرن مونیخ زد و برد 3 ـ یک شالکه بر این رقیب بزرگ و پرمهره را پایه‌گذاری کرد و سپس در بازی سوپرجام آلمان از نو با بایرنی‌ها مصاف داد، همه فهمیدند که ماگات مثل اکثر موارد اشتباه نکرده و گزینش درستی داشته است.

رائول 33 ساله بعد از 16 سال عضویت معمولا پربار در رئال‌مادرید مجبور به ترک این تیم پرمهره اسپانیایی شد زیرا خوزه مورینیو مربی پرتغالی این فصل رئال او را نمی‌خواست و معتقد بود وی با برنامه‌های کاری و تاکتیکی او همخوانی ندارد. با این وجود ماگات که یک «بازیکن‌شناس» برجسته است و نیک می‌داند که قابلیت‌های خاص رائول و پای چپ هنرمند وی بسیار به کار تیمش می‌آید، برای استخدام او معطل نکرد.

تیمی که فصل پیش تا یک قدمی کسب عنوان قهرمانی بوندس لیگا پیش رفت و فقط در دو هفته پایانی فصل در برابر یورش تیم سابق ماگات (بایرن مونیخ)‌ کم آورد و به نایب قهرمانی اکتفا کرد، امیدوار است این بار با حرفه‌‌ای‌گری و گل‌های هوشیارانه رائول قدم آخر را هم با موفقیت بردارد.

ماگات که یک فصل پیشتر تیم کم مهره‌تر و متوسط وولفسبورگ را به اولین عنوان قهرمانی‌اش در لیگ آلمان رسانده بود، می‌گوید: «از استخدام رائول بسیار راضی‌‌ام زیرا او کسی است که سال‌ها در بالاترین سطح فوتبال جهان توپ زده و با شرایط و مشکلات آشناست و می‌داند که در هر موقعیت و لحظه‌ای چه کاری باید صورت بدهد،‌این همان چیزی است که ما می‌خواهیم. معقتدم جذب رائول قدم مهمی برای کامل‌تر شدن شالکه و تبدیل آن به تیمی بوده که می‌خواهد هم در کوتاه‌مدت موفق باشد و هم نیرو پایه مناسبی برای تقویت خود در آینده داشته باشد.»

رائول از 1994 و به واقع از عنفوان جوانی عضو تیم اصلی رئال شده بود و در شرایطی از این باشگاه جدا شده که پیشینه کسب 6 عنوان قهرمانی لیگ اسپانیا و 3 دوره جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا را در معیت این تیم داشت. طول مدت حضور او در رئال، رفتار خوب و فاقد خشونت وی، ارتباط مناسب او با تماشاگران و برخی بازی‌های خوب و گل‌های حساس رائول سبب شده بود وی تبدیل به نماد اصلی و بزرگ رئال شود و نزد هواداران از همه محبوب‌تر باشد و بازوبند کاپیتانی را نیز به دست وی ببندند و مربیان پرشماری که در سال‌های اخیر مصدر کار در برنابئو شدند، جملگی با ملاحظه و رعایت حال وی و معادلاتی که برشمردیم، او را به بازی بگیرند. هرچند روند نیمکت‌نشینی رائول در رئال و خروج وی از این تیم از زمان مربیگری مانوئل پیگیرینی شیلیایی در فصل گذشته پایه‌گذاری و اجرای آن آغاز شده بود.با این که در تلخی واقعه مذکور برای رائول و نارضایتی او از ترک برنابئو شکی وجود ندارد، او در ظاهر از الحاق به شالکه ابراز رضایت کرده و ترک برنابئو را یک فاجعه برای خود نشمرده است.

رائول در 740 بازی رسمی خود برای رئال زننده 323 گل بود و برای تیم ملی اسپانیا هم 102 بار به میدان آمده و 44 گل زده است. با این وجود به سبب منحصر شدن تجربیات باشگاهی او به اسپانیا کمتر کسی تصور می‌کرد که رائول بتواند به سرعت در گلزن کرشن جا بیفتد و آنجا هم مهره‌ای سرنوشت‌ساز شود. او که در مجموع 16 جام در معیت کهکشانی‌ها برد، می‌گوید: «ترک رئال برای من طبعا واقعه تلخی بود، اما از آنجا که تصمیم به ادامه دادن به بازی‌های خود داشته‌ام، باید تیمی دیگر را برمی‌گزیدم و محیط شالکه را کشف و راه‌های درخشش را در آن می‌یافتم و این کاری است که انجام داده‌ام.»

بجز شالکه تیم‌هایی در انگلیس هم رائول را می‌خواستند، اما احتمالا نیازهای فیزیکی بیشتر بازی در لیگ انگلیس و دشواری‌های کمتر مرتبط با این قضیه در بوندس‌لیگا، او را به سمت میدان دوم کشاند.

اگر رائول پیشنهاد نیوکاسل و تاتنهام را می‌پذیرفت و به یکی از آنها می‌پیوست، تضمینی در دست نبود که به همین سرعت در انگلیس هم جا بیفتد. هرچند برای قضاوت کامل در مورد کار رائول در آلمان نیز باید صبر کرد و منتظر شروع فصل جدید لیگ این کشور ماند. پیکاری که شالکه از اوایل دهه 1970 به بعد طعم قهرمانی در آن را نچشیده و در حسرت آن مانده است، هرچند سابقه فتح جام یوفا در 1997 را دارد.