کم گوی و گزیده گوی

اطمینان، کلید یادگیری تفکر هوشمندانه است. وقتی شما اطلاعاتی ارائه می‌دهید یا نظر و پیشنهادی را مطرح می‌کنید، باید خودتان از آنچه در موردش صحبت می‌کنید مطمئن و آگاه باشید و بدانید که آگاهی‌تان کامل است. این بدین معنا نیست که شما باید همه چیز را درباره هر مساله‌ای بدانید اما در مورد موضوع مورد بحث باید اطلاعات کافی داشته باشید، این موضوع به شما کمک می‌کند تا آرام باقی بمانید و حتی اگر به طور غیرمنتظره در معرض سوالات زیادی قرار گرفتید، اعتماد به نفس خود را از دست ندهید.

راز خونسردی در مواقع اضطرار، آماده بودن است. برای این منظور باید یکسری مهارت‌‌ها و روش‌‌ها را یاد بگیرید و برای موقعیت‌هایی که ممکن است شما را تحت فشار قرار بدهند، یکسری کارها انجام داده و آمادگی کسب کنید. پس از انجام این امور وقتی خود را در مواجهه با موقعیت‌های غیرمنتظره می‌بینید، آماده خواهید بود و اعتماد به نفستان را حفظ خواهید کرد. اینجا یکسری نکات و روش‌ها وجود دارد که باید آنها را فرابگیرید:

این اغلب مخالف احساس شما در زمانی است که تحت فشار قرار گرفته‌اید، اما برای این که صدایتان آرام و بدون لرزش باقی بماند و مغزتان قدرت تفکر داشته باشید، باید تا جایی که ممکن است آرام باشید. در این مواقع:

ـ نفس عمیق بکشید.

ـ به خود چند دقیقه فرصت داده و پیغامی مثبت و صریح به مغز بفرستید.

ـ ماهیچه‌های خود را برای چند لحظه منقبض کرده و سپس رها سازید.

گوش دادن یک مساله بحرانی برای فکر کردن است. چرا شما نیاز به گوش کردن دارید؟ چون باید مطمئن شوید که سوال یا درخواستی که از شما می‌شود را به طور کامل درک کرده‌اید. اگر شما قبل از این که منظور اصلی سوال‌کننده را بفهمید، خیلی سریع پاسخ دهید ممکن است مسائل غیرضروری را مطرح کرده و بحث را به نقاط نامناسب بکشانید.

اگر شما کاملا احساس می‌کنید که تحت فشار هستید، می‌توانید از سوال‌‌کننده بخواهید که پرسش خود را تکرار کند. با این کار می‌‌توانید زمان بیشتری برای تفکر در مورد پاسختان داشته باشید. در نگاه اول، اگر افراد فکر می‌کنند که با این کار دیگران تصور می‌کنند آنها به پاسخ خود اطمینان ندارند و مسلط نیستند، اما این‌طور نیست. این روش شما را فردی متمرکز روی سوال نشان می‌دهد که در پی یک پاسخ مناسب هستید. این کار به سوال‌کننده این فرصت را می‌دهد که پرسش خود را تصحیح کرده و به نکات اصلی توجه کند.

در واقع با این عمل به پرسش‌کننده این شانس را می‌دهید که واضح‌تر و گویاتر سوال خود را بیان کند.

با درخواست تکرار سوال از سوی شما،‌ در واقع فرصتی برای ارزیابی منظور پرسش‌کننده نیز خواهید داشت. اگر سوال، خاص‌تر و با کلماتی بهتر بیان شد، نشان‌دهنده این است که فرد سوال‌کننده واقعا علاقه‌مند به یادگیری بیشتر است. اگر سوال تکرار شده از بار اول پیچیده‌تر بیان شد نشان می‌دهد که هدف فرد پرسشگر، دستپاچه کردن و گیر انداختن شماست. اگر این‌طور بود گام بعدی می‌تواند بسیار مفید باشد.

گاهی شما برای پاسخگویی صریح و آرام نیازمند زمان بیشتری هستید. آخرین کاری که می‌توانید انجام دهید بیان کردن اولین چیزی است که به ذهن می‌رسد. اغلب این راه نوعی روش تدافعی است که شما را فردی عصبی و نامطمئن نشان می‌دهد.

سوال را خودتان دوباره تکرار کنید. این زمانی را برای فکر کردن به شما می‌دهد و اساس واقعی سوال را مشخص می‌کند. در این حالت می‌توانید نکته مثبتی به سوال اضافه کنید که پاسخ آن را راحت‌تر سازد.

تمرکز خود را محدود کنید. سوالی از خودتان بپرسید که نه‌تنها قضیه را روشن کند بلکه سوال را هم به مسیر قابل کنترلی هدایت کند.

درخواست روشن کردن مطلب را نمایید. از پرسشگر بخواهید که دقیقا سوال خود را مطرح کند.

مغز شما این‌گونه برنامه‌ریزی شده که سکوت را با ناراحتی یکی می‌داند. اگر شما سکوت را خیلی کم استفاده می‌کنید، به این معناست که در حال کنترل افکارتان هستید و به توانایی خود در ارائه پاسخ‌های متخصصانه ایمان دارید. وقتی شما در پاسخگویی عجله می‌کنید معمولا کلمات هم به سرعت به زبانتان جاری می‌شوند، اما با اندکی تامل افکار شما به مغزتان می‌گوید که آهسته‌تر عمل کند و عملکرد بهتری نیز از مغز خواهد زد.

خیلی ریسک بالایی است که تحت فشار، به یک سوال که اطلاعات خیلی کم یا خیلی زیادی د ر مورد آن دارید پاسخ دهید. اگر پاسخ بسیار کوتاهی دهید، در واقع بحث را به سمت سوالات بیشتر در آن زمینه خواهید برد. وقتی هم که پاسختان خیلی طولانی باشد، توجه افراد کم شده و خسته‌کننده می‌‌شود. به خاطر داشته باشید در پاسخ به یک سوال نباید سخنرانی غرایی ارائه دهید. سوال‌کننده تنها می‌خواهد چیزی بداند. به آن احترام گذاشته و تنها پاسخ مناسب و کافی را ارائه دهید.

اگر هم پاسخ سوالی را نمی‌دانید، صادقانه ابراز کنید. اصلا خجالت نکشید زیرا قرار نیست که یک نفر همه چیز را بداند.